Чаго не хапае Светлагорску?

  • 05.07.2018
  • Аўтар: Rondo
  • 834 0

Ударная група 34mag дала нырца ў Светлагорск, пагутарыла з мясцовымі дзеячамі, прадпрымальнікамі, журналістамі і паспрабавала знайсці адказы на зманліва простыя пытанні: чаго не хапае Светлагорску і як актываваць гараджан? Магчымыя адказы – у нашым канспекце.

 

Дзейныя асобы:

 

Дзяніс Рунец

актывіст, журналіст, гісторык, настаўнік і суарганізатар курсаў «Мова нанова» ў Светлагорску

Васіль Працэнка

прадпрымальнік і прадстаўнік блога пра Светлагорск LoveSun

 

Алена Сэкі

рэдактарка радыё «Ранак»

 

Аляксей Крот

арганізатар канцэртаў у Светлагорску

Жанна Гаўрыленка

рэдактарка сайта «Ранак»

Вадзім Вежнавец

галоўны рэдактар медыякампаніі «Ранак»

 

 

Ціхі нуарны горад
 
 – Якія апошнія дзве-тры падзеі ў горадзе выклікалі грамадскі рэзананс? 
 
Жанна: Мне адразу ў галаву прыйшло адкрыццё бургернай. У нас у горадзе ў прынцыпе не было кропак фаст-фуду, таму гэтая бургерная стала першай. Потым адкрылася другая, і матэрыялы пра гэтыя адкрыцці былі вельмі чытэльныя. Наогул адкрыццё любой крамы ў горадзе выклікае рэзананс – людзі чытаюць, каментуюць. Калі адкрыўся прадуктовы магазін, казалі: «Задзяўбала, колькі можна адкрываць прадуктовыя», калі абутковай, то: «Задзяўбала, лепш бы адкрылі прадуктовы».

Яшчэ добра пайшлі тэмы пра матуль у дэкрэце, якія знаходзяць сабе самыя разнастайныя хобі – ад шыцця лялек партрэтнага падабенства да пляцення кошыкаў. Вось такія навіны таксама чытаюць.
 
  – Канцэрт Вольскага стаў падзеяй? 
 
Вадзім: Напэўна, не. Вось канцэрт «Ляпіс-98» стаў культурнай падзеяй. Яшчэ людзей узбурылі жудасныя пахі з боку цэлюлознага завода, гэта ўвесь горад на вушы паставіла. Яшчэ Арбеніна была на Дні Горада, таксама культурная падзея...

«Нашы людзі наогул любяць настальгію, з задавальненнем глядзяць нашы архіўныя кадры»

Васіль: Акрамя адкрыцця бургернай, добра праглядалі і каментавалі навіны пра закрыццё адзінага дзіцячага цэнтра ў «Бярозках». Пры гэтым абмеркаванне своеасаблівае: хтосьці шкадуе пра закрыццё, а хтосьці злараднічае: «Там усё так дрэнна было, ніколі б дзяцей там не пакінуў».
 
  – А закрыўся з-за таго, што ў іх было мала кліентаў? 
 
Аляксей: Так. Усе казалі, што нам не хапае такога месца. Яно з’явілася, а ў выніку – нічога.
 
Алена: І не рэнтабельна, і не зусім выгадна арэндадаўцам – як мне распавядалі, да іх нават просяцца бізнэсмены з Менска, а месцы ўжо ўсе занятыя. Таму яны робяць такі плыўны «адціск»: трошачкі павышаюць арэнду, трошачкі ціснуць на тых, хто па гэтай самай арэндзе «прасядае». Гэта бізнэс, таксама можна зразумець.
 
Васіль:
Ёсць яшчэ навіна, якую публікавалі не толькі мы, але і іншыя СМІ: «У Светлагорску пачалі даваць у арэнду набор для праходжання тэхагляду». Адно з прадпрыемстваў, якое здае ў арэнду будаўнічыя інструменты, вырашыла паспрабаваць і заняцца такім бізнэсам. Таксама ўсе падзяліліся на два лагеры: «Ай-я-яй так рабіць» і «Ваў, клёвая ідэя».
 


 – У чым заключаўся ажыятаж вакол канцэрта «Ляпіса-98»? 

Вадзім: І квіткоў не было, і абмяркоўвалі канцэрт у сацсетках.

Жанна: Мы потым яшчэ «падвесілі» да гэтай навіны канцэрт «Ляпісаў», які яны давалі ў нас 21 год таму назад – там Міхалок з дурной прычоскай і ў джынсавым камбінезоне. Гэта глядзелі нават больш, чым цяперашні канцэрт. Нашы людзі наогул любяць настальгію, з задавальненнем глядзяць нашы архіўныя кадры.

Аляксей: Раней людзі маглі адкрыта казаць пра нейкія праблемы – у старых сюжэтах людзі гаварылі пра ўсё так, як яно ёсць насамрэч.

Алена: Як дырэктар школы распавядаў пра тое, што яму не даюць грошы на рамонт... Мы самі зараз пераглядаем і думаем: «Ну ні фіга сабе».

Жанна: Зараз такога няма.

  – У вас ёсць адчуванне, што горад становіцца больш ціхім і спакойным? Быць можа, да людзей прыходзіць нейкая «сытасць» і ім прасцей сядзець дома, глядзець нешта па вялікім тэлевізары, чым кудысьці хадзіць? З чым звязана адчуванне таго, што гараджан складана выцягнуць на нейкія мерапрыемствы? 

Алена: Калі я сама сябе пытаюся, чаму я кудысьці не пайшла, то разумею, што мне тупа лянота. Калі мне моцна нешта цікава, то я пайду, але цяпер ты ўсё можаш атрымаць з інтэрнэту і тэлебачання – гэта калі казаць пра якія-небудзь забаўкі ды інфармацыю.

Аляксей: Я пайшоў на тых жа «Ляпіс-98», каб параўнаць іх узровень і ўзровень нашых мясцовых музыкаў. Параўнанне было на карысць Міхалка, да яго многім яшчэ расці і расці. Нават тое, як яны падыходзяць да арганізацыі сваіх канцэртаў – многія артысты патрабуюць нешта ад арганізатараў, а «Ляпісы» возяць усё з сабой – яны не залежаць ад таго, што ў Светлагорску няма пэўнай калонкі. У іх у любым выпадку канцэрт адбудзецца так, як яны яго запланавалі.

– Раз ужо мы загаварылі пра канцэрты: уражаннямі пра канцэрт у Светлагорску дзяліўся Антон Азізбекян, прадзюсар «Ляпіс-98», і казаў пра тое, што канцэрт быў дзіўным. Было адчуванне, што народ не ведае, як паводзіць сябе на рок-канцэртах: калі гурт сышоў на «біс», палова залы проста сышла... 

Жанна: Я таксама ні фіга не зразумела: Міхалок развітаўся, шторы ў дзвярах адкрылі, уключылі ў зале святло – народ пачаў сыходзіць.

Аляксей: Я звяртаў увагу на гукача і светлавіка. Гляджу – яны сядзяць, а гэта значыць, што канцэрт працягваецца. Хутчэй за ўсё, гэта памылка персаналу ГЦК – гэта яны звычайна святло ўключаюць.

Алена: Там у кагосьці з групы спыталі, якія ў іх уражанні ад канцэрта, а яны назвалі гэта «заціснутай апантанасцю».
 
 


 – Наогул якія мерапрыемствы патрэбны гораду, да чаго гледачы гатовыя? Да поп-артыстаў? 

Алена: Да топ-поп-артыстаў. Артысты «сярэдняга» ўзроўню проста не збіраюць залы.

Аляксей: Гады 3-4 таму прыязджаў да нас рэпер Homie – вось там было шаленства, і ўвесь клуб «Ягуар» быў запоўнены.

  – А дзе цяпер клуб «Ягуар»? 

Алена: Дык пляцовак у прынцыпе ў горадзе няма. Як можа быць канцэртнае жыццё ў горадзе, дзе няма ніводнай годнай канцэртнай пляцоўкі? Я не кажу пра нейкія спецыялізаваныя месцы – няма нават памяшкання клубнага варыянту. Той жа «Тандем» не трапляе ў фармат – канцэртная пляцоўка прадугледжвае не толькі тэхнічнае абсталяванне і наяўнасць сцэны, але яшчэ прыбіральні, нейкі агульнахарч, ахову, унутранае і вонкавае добраўпарадкаванне. У нас няма месцаў, куды чалавек можа прыйсці і атрымаць задавальненне ад таго, што ён пабыў у гэтым месцы.

«Раней людзі маглі адкрыта казаць пра нейкія праблемы – у старых сюжэтах гаварылі пра ўсё так, як яно ёсць насамрэч»

Дзяніс: Тут выводзіцца формула «альбо-альбо»: альбо шмат чалавек у зале, альбо наогул ніхто не прыходзіць. Тут чамусьці няма «сярэдняга» звяна, і гэта тычыцца не толькі збору людзей. Гэта ў цэлым нейкая беларуская рыса – толькі так альбо наогул ніяк.

– Вы ж з «Мова нанова» таксама рабілі музычныя прывозы? 

Дзяніс: Мы часта прывозілі розных выканаўцаў, пры гэтым такіх, якія былі на слыху. Да нас прыязджаў Андрэй Сянкевіч, якога я асабіста не ведаў, і на яго сабралося дастаткова шмат чалавек. У той жа час да нас заязджаў Піт Паўлаў, якому мы актыўна інфармацыйна дапамагалі, а ён людзям не асабліва зайшоў. Той жа Кірчук (лідар гурта «Троіца». – 34mag) заўсёды збірае аншлаг – у нас не вялікае памяшканне, але ён збірае як мінімум 50 чалавек.

– Публіка, якая ходзіць на «Мову нанову», – гэта прыкладна адны і тыя ж людзі ці ёсць нейкі паток? 

Дзяніс: Ёсць нейкі касцяк, які ходзіць пастаянна, ёсць другая група, якая ходзіць па магчымасці, і ёсць тыя, хто падключаецца з часам: хтосьці раз прыйдзе, хтосьці – два.

– Гэта хто па ўзросце? 

Дзяніс: Мы разлічвалі больш на моладзь, але пакуль што да нас збольшага прыходзяць людзі сярэдняга ўзросту, 30+. Моладзь бывае, але з ёй пакуль складана.

 

 

Што тут цікавага?
 
 – Медыяхаб «Чердак», у якім мы знаходзімся, быў задуманы ў першую чаргу як адукацыйная пляцоўка, месца сустрэч для абмену ідэямі. Якія вынікі былі зробленыя за год існавання гэтага месца? 

Вадзім: Практычна ўсе мерапрыемствы ў нас прайшлі з досыць слабай яўкай. Не ведаю чаму: рэкламы было шмат, трубілі пра гэта ўсюды і доўга. Тыя, хто прыходзілі, былі задаволеныя, ім усё падабалася, але ўсеагульную пасіўнасць пераадолець не ўдалося. Розныя мерапрыемствы бралі па напрамках: на сустрэчу з групай SVT, якую моладзь сама прасіла паклікаць, прыйшло пяць чалавек. На канцэрт прыйшлі трое. Была сустрэча з «Без Билета» – на яе прыйшло чалавек 30, было даволі цікава і душэўна.

Алена: Я ў пачатку думала, што ў людзей проста няма грошай, таму яны і не ходзяць на мерапрыемствы. Але не – калі прыязджае хтосьці, хто людзям сапраўды цікавы, і ставіць для Светлагорска высокую цану, зала ўсё роўна збіраецца. А калі няма цікавасці, то людзі не ідуць нават на бясплатныя мерапрыемствы.

«Калі я сама сябе пытаюся, чаму я кудысьці не пайшла, то разумею, што мне тупа лянота»

Аляксей: Пытанне ў тым, як адгадаць, што цікава людзям.

Алена: Так, як трапіць у цікавасць і як гэтую цікавасць прышчапіць і развіць.

Дзяніс: Мы нядаўна зрабілі ў сацсетках рэкламку «Інтэлектуальныя гульні». Да нас сталі прыходзіць і моладзь, і дарослыя, і школьнікі. Плюс мы пачалі праводзіць «Інтэлектуальныя гульні» за грошы: ствараем па дзесяць каманд па 7-8 чалавек у кожнай. Вось такія штукі збіраюць людзей нават без спецыяльнай рэкламы.

Алена: Такія рэчы нідзе не рэкламуюцца ў звыклым для нас выглядзе, але ў іх заўсёды аншлаг, заўсёды. Людзям гэта цікава, такія мерапрыемствы заваявалі сваю аўдыторыю, іх чакаюць. А калі браць крайнасці, людзям нават стрыптыз нецікавы – у свой час «Ягуар» рабіў на гэта стаўку, але ніякага аншлагу не было. Так што цікавасць да мерапрыемстваў трэба або намацаць, або прышчапляць і развіваць.
 

 

«Многія артысты патрабуюць нешта ад арганізатараў, а “Ляпісы” возяць усё з сабой – яны не залежаць ад таго, што ў Светлагорску няма пэўнай калонкі»

 – Як атрымалася, што той жа канцэрт Вольскага не выклікаў рэзанансу? 

Аляксей: Таму што «Ляпіс» з'явіўся. Так супала, што яны выйшлі ў адзін час – мы думалі пра перанос канцэрта, але нам ужо не было куды падзецца.

Алена: Па папулярнасці Вольскі ўсё роўна саступае Міхалку. І ў многіх людзей засталася настальгія па «тым» Міхалку: яны ідуць не на BRUTTO, а на «Ляпіс-98».

– Па ўспаміны аб «дурных» прычосках і джынсавых камбінезонах? 

Алена: Ідуць не па прычоскі, а па песні. Гэта песні іх маладосці. Ужо вырасла пакаленне гэтай музыкі, ужо выраслі іх дзеці, якія ведаюць гэтае «ау-ау» і скачуць пад яго. Таму тут вырашае настальгія.

Васіль: Яшчэ «Ляпіс-98» рускамоўныя, хоць Міхалок, як і Вольскі, пазіцыянуецца як апазіцыйны артыст. Але Вольскі беларускамоўны, а ў нас у горадзе ўсё, што беларускамоўнае, не каціруецца.

– А як жа «Мова нанова»? Ёсць па ўсёй краіне, куча людзей прыходзіць... 

Васіль: І ўсюды з розным поспехам.

– А на сайце ranak.me зараз з'яўляюцца матэрыялы на мове? 

Жанна: Не.

– А на LoveSun

Васіль: З'яўляюцца, але рэдка.

Аляксей: Нават калі з'яўляюцца каментары на мове, у адказ з'яўляюцца каментары ў стылі «я цябе не разумею, чаго гэта ты па-беларуску размаўляеш».

Алена: Нават прывяду адхілены прыклад – здача экзаменаў у 11 класе. З 68 чалавек беларускую мову здавалі толькі чатыры выпускнікі. І ўсім чатыром героям, якія прыйшлі пісаць экзамен на мове, далі спісаць, выправілі за іх памылкі і паставілі «дзявяткі». Таму што настаўнікі вельмі-вельмі хацелі, каб былі здадзеныя экзамены на гэтай мове.

Вадзім: Ёсць яшчэ адзін паказальны прыклад: у тым жа ГЦК ёсць рок-студыя, і там раз на 2-3 месяцы робяць «жывыя» канцэрты. Там выступаюць невядомыя, але досыць жывыя каманды з Гомеля, Рэчыцы, Менска, Жлобіна і Мазыра. Вечар у фармаце «прыйдзі і паслухай жывую музыку, можна нават пад гэтую справу выпіць-закусіць», але рэдка там збіраецца больш за 50 чалавек. 50 чалавек – гэта столь.

Аляксей: Так, і ў нас у «Тандэме» такое было – мы адмовіліся ад гэтага з-за таго, што ўсе гэтыя выступленні былі не вельмі якаснымі. Палова гэтых маладых гуртоў не развіваецца – яны якімі былі пяць гадоў таму, такімі яны і засталіся. Яны таксама лажаюць міма нот і лічаць, што раз іх запрашаюць сыграць у Светлагорск, то яны камусьці патрэбныя. Яны не думаюць, што трэба на новы ўзровень выходзіць. Таму мы адмовіліся ад гэтай ідэі – народ не будзе хадзіць на канцэрты, дзе грае дваровая каманда.

Дзяніс: Я адмыслова хадзіў на такія канцэрты, заставаўся да канца і нават не піў спіртное, каб усё цвяроза ацаніць: гук ніякі, і не зразумела, для чаго гэта наогул.

 


 – Можа быць, ёсць навакольныя беларускія гарады, з якіх можна браць прыклад? Дзе адбываецца больш дзвіжухі? 

Дзяніс: У Мазыры хіба што «Даліна Анёлаў» спрабуе раскручваць сваю «культурніцкую прастору» – там плануюцца і лекцыі, і выступы, і галерэі.

Жанна: Я часта чую пра «Жлондон» у Жлобіне. Ён увесь час мільгае ў Instagram: калі меркаваць па фатаграфіях, то там аншлагі бясконцыя. Многія светлагорцы туды ганяюць.

Васіль: І гэтая гісторыя не толькі пра «Жлондон»: на рынак па рэчы ездзяць у Жлобін – там усё танней.

Алена: Насамрэч ёсць такая стыгма, прычым канкрэтная – «у Жлобіне танней». Светлагорскія прадпрымальнікі гандлююць на жлобінскім рынку – тыя ж кошты, тыя ж тавары, усё тое ж самае, але ў Жлобіне танней.

«Гэта ў цэлым нейкая беларуская рыса – толькі так альбо наогул ніяк»

Васіль: Ёсць меркаванне, што светлагорцы не любяць Светлагорск. У іх тут проста няма глыбокіх каранёў. Таму што Светлагорск «нарадзіўся» ў 1954 годзе, і народу тут было тысячы дзве. Потым сюды масава з'ехаліся людзі з усіх месцаў, што так і не палюбілі гэты горад. У іх нарадзіліся дзеці, якім гэтая бацькоўская нелюбоў да горада перадалася, – а ўсё з-за таго, што гэта не карэнныя жыхары.

У старых гарадах культура выпрацоўвалася вякамі – любоў да свайго горада. Тыя ж берасцейцы за свой горад любога парвуць, а вось светлагорцы за свой горад наўрад ці парвуць – таму што каранёў няма.

Алена: Адзін час наогул было стромна сказаць, што ты са Светлагорска.

Васіль: Вось-вось. Калісьці гэтага саромеліся, і навіна пра тое, што ты са Светлагорска, прадказвала мардабой.

Жанна: Зараз завод будуюць: «А-а-а, давайце валіць з гэтага горада, усе валім!»

 

 

«Людзям нават стрыптыз нецікавы – у свой час “Ягуар” рабіў на гэта стаўку, але ніякага аншлагу не было»

Справа ў каранях
 
 – Як вырашаюць праблему адсутнасці каранёў? 

Жанна: Укараняюцца.

Васіль: На пытанне «Якая ў вас мара?» у школьнікаў адзін адказ – з'ехаць куды-небудзь, паступіць і не вярнуцца ў Светлагорск.

Алена: Справа ў тым, што і я такім чалавекам была.

– Лена, раскажы пра свой вопыт – чаму ты вярнулася? 

Алена: Адной-адзінай мэтай, марай і жаданнем у мяне было рвануць куды-небудзь з гэтай дзіркі. Рванула, пажыла ў Менску, потым мне стала Менска мала, і я вырашыла куды-небудзь яшчэ рвануць. Мяне насіла па ўсім свеце, але назад у Светлагорск мяне прывялі жыццёвыя абставіны. У трыццаць гадоў я апынулася з двума дзецьмі на руках, з чарговым разбураным шлюбам, і мне проста не было куды падзецца. Потым тут я атрымала працу мары, у мяне сям'я аднавілася, мы тут укараніліся, мне ўсё менш хацелася адсюль кудысьці «рваць». А потым я зразумела, што, пакуль я жыву ў Светлагорску, увесь свет ля маіх ног – я магу з кім заўгодна працаваць, з кім заўгодна супрацоўнічаць. Але мне здаецца нармальным, што людзі ў 18-20 гадоў адсюль з'язджаюць. Значна страшней, калі ў 18 гадоў ты разумееш, што Светлагорск – гэта мяжа тваіх мараў.

Аляксей: Шмат хто на гэтым абломваецца – калі ты кудысьці з'язджаеш і цябе рэзка «прызямляюць».

 – Ты спрабаваў кудысьці рвануць? 

Аляксей: Я вучыўся ў Менску, але ў выніку вярнуўся сюды. Я не люблю вялікія гарады, мне там не падабаецца. Я зараз завочна ўнівер сканчаю, езджу на машыне ў Менск, і гэта мяне напружвае. Мне ўтульна тут.

Алена: Гадаваць тут дзяцей камфортней, чым у вялікім горадзе, – усё ў крокавай даступнасці, усё кампактна. У мяне дзеці спакойна перамяшчаюцца па горадзе, усё робяць самастойна. А яшчэ ты ўсіх ведаеш – гэта вельмі класны і пазітыўны момант маленькага горада. Тут пастаянна адчуванне ўтульнасці. Мы з мужам разглядалі варыянт вяртання ў Менск, і я разумею, наколькі мне гэта будзе складана – з пазіцый вазкоў, дзіцячых садкоў і школ.

 – А вашы дзеці захочуць адсюль з'язджаць? 

Алена: Мая старэйшая дачка скончыла 11 класаў, і яна проста спіць і бачыць, як яна з'едзе адсюль і паступіць у Менск. Я толькі за – хай едзе, паступае.

 

 

«Ёсць меркаванне, што светлагорцы не любяць Светлагорск. У іх тут проста няма глыбокіх каранёў»

 – З сямейнай тэмай у Светлагорску ўсё зразумела, а як жа адукацыя, культура? 

Аляксей: Мне здаецца, рэалізавацца можна ў любым месцы – будзь ты ў Светлагорску, будзь ты ў Менску. Калі ў цябе ёсць жаданне дасягнуць чагосьці, то горад не важны.

Васіль: Зараз магчымасці ў любым горадзе аднолькавыя. Неабавязкова жыць у іншым горадзе, каб пачуць таго ж «Ляпіса», – можна з'ездзіць у іншы горад на канцэрт, але ўсё ж вярнуцца дадому. Я такі чалавек, які ніколі не хацеў адсюль з'ехаць.

 – Як часта ты карыстаешся магчымасцю адсюль з'ехаць? 

Васіль: Я толькі што вярнуўся: мы два дні правялі ў Нясвіжы, заехалі на зваротным шляху ў Менск. Я там пабыў, усё ўбачыў – можна яшчэ месяц дома пабыць, а потым па новыя ўражанні з'ездзіць.

Жанна: Блін, вось пад кожным словам падпісваюся, тая ж фігня. Захацеў – выехаў, патусіў, вярнуўся. І так стамляешся ад гэтага – едзеш дадому і думаеш, як жа ў Светлагорску ціха і добра.

 – Дык, можа быць, тут няма дзвіжухі з-за таго, што яна вам і не патрэбна? 

Жанна: Можа быць. Вось мы з мужам збіраемся на летні фестываль – патусім, прыедзем сюды і далей будзем ціха сядзець у сваім Светлагорску.

Васіль: Я еду дамоў і адчуваю, што мяне аж прэ нешта зрабіць у сваім горадзе. Я прыязджаю – і пачынаюцца новыя праекты, новыя справы. Да прыкладу, еду я з Нясвіжа і разумею, што падобнае месца трэба зрабіць і ў Светлагорску. Або на зваротным шляху мы заехалі ў Дукору і «Дукорскі маёнтак», дзе знаходзяцца дамы з рознымі майстар-класамі. Чаму ў нас такога не можа быць? У нас жа таксама гістарычнае месца.

Дзяніс: У нас жа разглядалі доўгі час такую ініцыятыву, але фінансы...

 

 

Госці, госці, госці

 – Як бы вы апісалі патэнцыйным гасцям свой родны горад? 

Вадзім: Сюды прыязджаюць масквічы – і ім тут усё падабаецца. Маўляў, нейкі курортны горад, нават пахне морам. Светлагорск – гэта пра ўтульнасць і кампактнасць.

Жанна: Светлагорск маленькі, утульны, чысценькі, тут шмат зеляніны. Вось калі б людзі прыехалі да нас зімой, то я б задумалася – няма куды іх было б нават вывезці.

 – А што б вы тады рабілі з гасцямі? 

Жанна: Дык бухалі б дома.

Аляксей: У нас такое месца, што куды ні плюнь – усюды хвоя. Усюды ігліца, прама праз дарогу лес – прыгожа, утульна, ціха.

Алена: Да мяне ў Светлагорск прыязджала сяброўка з Тулуна. Тулун – гэта расійскі горад, які быў заснаваны вакол «крытай зоны». Жыхары – гэта абслуговы персанал зоны і тыя, хто з яе «адкідваецца». Таму, калі яна прыехала ў Светлагорск, яна была ў такім захапленні! Яна прыязджала да нас зімой, але для чалавека з Поўначы нашы маразы проста пыл. Яна цэлы месяц казала пра тое, што кідае свой Тулун і пераязджае да нас. Дарэчы, яна і ў Менску была, але Светлагорск ёй спадабаўся больш – сваёй кампактнасцю, лесам і паветрам.

Васіль: Першае, што я паказваю гасцям, – гэта лес, але пры гэтым экалогіяй у нас і не пахне. Таму я адкрыта кажу пра заводы – яны вялікія, уражваюць людзей. На адным заводзе, да прыкладу, у адзін час працавала 7000 чалавек – госці кажуць, што было б цікава паглядзець. На жаль, гэтага зрабіць нельга. А гэта вялікі патэнцыял для турыстаў – паказаць нашыя заводы знутры. Я сам там ні разу не быў, але я гатовы заплаціць грошы, каб мяне туды пусцілі, – шкада, што гэтага ніхто не зробіць, але можна было б.

«Пакуль я жыву ў Светлагорску, увесь свет ля маіх ног – я магу з кім заўгодна працаваць, з кім заўгодна супрацоўнічаць»

Вадзім: Наконт паветра: менчукі прыязджаюць і кажуць, што тут значна чысцей. Сусед па гаражы на выходныя прыязджае і кажа, што ад кіслароду галава кружыцца, трэба хутчэй у Менск ехаць.

Васіль: Так, цалкам прыемнае паветра ў нас, але рабіць на гэта стаўку і казаць пра экалогію ў горадзе – гэта правальны крок, таму што тут прадпрыемствы ў межах горада.

Вадзім: Прамысловы турызм – гэта цікава. Гадоў 15 таму я быў на нашай ЦЭЦ, і там такія цэха цікавыя: усё ў вугальнай сажы, усюды трубы, пар – чыста антураж для здымкі фільма пра Фрэдзі Кругера.

Васіль: Таксама цікавая гісторыя тых паселішчаў, якія былі тут раней. Людзям падабаюцца такія рэчы. А яшчэ патэнцыял нашай судаходнай ракі наогул не раскрыты.

Жанна: Таму што яна ўжо не судаходная – яна ўжо пешаходная.

Вадзім: Неяк да мяне прыязджалі байкеры з Расіі, і я іх вазіў у Паганцы, на Мёртвае возера. У іх такое шчанюковае захапленне было: уся трава вакол белая, дзёран на вадзе калышацца, у возеры нават можна выкупацца – вада шчолачная, але нібы нармальна. Кажуць, нават бадзёрыць з бадуна.

Дзяніс: Я заўсёды пазіцыяную Светлагорск як ціхае месцейка, у якім часам нешта можа адбывацца. Госці адразу адзначаюць шырокія вуліцы і наяўнасць зеляніны – кажуць, што гэтым Светлагорск да Берліна падобны. Вайцюшкевіч яшчэ сказаў, што ў нас тут такія лясы, што адразу можна партызанскія атрады рыхтаваць.

 

Фота – Таня Капітонава
 
Матэрыял падрыхтаваны ў партнёрстве з праектам #ЕСдляБеларусі. Еўрасаюз не нясе адказнасці за матэрыялы, падрыхтаваныя партнёрамі праекта.

КАМЕНТАРЫ (0)

КАМЕНТАВАЦЬ