Голас цела: Дзіна Даніловіч

Я не хацела б зноў быць дваццацігадовай. Цяпер я лепш разумею сваё цела і яго механізмы, не баюся старэць. Адзінае, што дрэнна, – гэта тое, што цела пачынае падводзіць, баліць, хутчэй стамляецца, не дае жыць у звычайным рытме. Але ж упэўненасць у сабе і яго прыняцце значна цікавейшае за юнацкую гарачку. Я не лічу, што сэксуальнасць – у ідэальных прапорцыях.

У 12 гадоў я выглядала гэтак жа, як цяпер, толькі плюс дзесяць кілаграм. Я была абсалютным дзіцем, але выглядала як дарослая дзяўчына. Я расла ў Віцебску, і ў перыяд маёй маладосці мясцовыя мужчыны не адрозніваліся асаблівай выхаванасцю. Мне пастаянна даводзілася адбівацца ад іх жаданняў пазнаёміцца, прычым часцяком яны выказваліся ў даволі грубай форме.

Дысананс паміж унутраным і вонкавым застаўся. Мая фактура дыктуе пэўнае ўспрыманне мяне іншымі людзьмі: мяне лічаць брутальнай, жорсткай, той, якая любіць дамінаванне, але гэта ўсё не так. У мяне іншае адчуванне сябе. Я высокая, але мне здаецца, што ў сусвеце я займаю менш прасторы, чым на самай справе. Мой рост – 172 сантыметры, вага – 70 кг. Я заўсёды была прыкладна ў адной вазе, ніколі не была худой. Два гады займалася шэйпінгам і спынілася, калі трэнерка сказала, што трэба ўзважваць ежу.

Можа прагучаць дзіўна, але ў мяне вельмі моцная энергія. Я эмацыйны чалавек і моцна перажываю як добрае, так і дрэннае. Часта даводзіцца стрымлівацца. Калі моцна нервуюся, то паветра пачынае ледзь не вібраваць. І калі я перастаю сябе кантраляваць, то маё цела атрымлівае фізічныя траўмы, пачынаючы ад простага падзення і скончваючы пажарам у маёй віцебскай кватэры. Аднойчы ледзь не патанула, у іншы раз рукамыйнік адваліўся ад сцяны, калі я была вельмі злая. Разумею, што гучыць дзіўна, але такая заканамернасць ёсць.

«Тое, як чалавек выглядае, залежыць ад многіх фактараў: гены, лад жыцця і нават кнігі, якія ён чытае»

Ногі

Ёсць стэрэатып, што калі чалавек прыгожы, то ў яго ўсё прыгожа. І наадварот. Многім людзям складана ўявіць, што ў чалавека з жыватом могуць быць прыгожыя рукі, напрыклад. Але ў любым чалавеку ёсць свая прыгажосць.

Мне пашанцавала з нагамі, дзякуй маміным генам і танцам. Я рэдка нашу кароткія шорты, але калі ўсё ж апранаю іх, то часта чую здзіўленыя фразы тыпу: «А ў цябе ногі прыгожыя, аказваецца». Як быццам гэта другая галава. Чаму ў мяне не можа быць прыгожых ног? Чаму гэта выклікае такое здзіўленне?