Голас цела: Аня Александронкава

 

Ані Александронкавай 29 гадоў, з якіх ужо 7 яна замужам. Усё свядомае жыццё яны з мужам былі чайлдфры і толькі нядаўна свядома вырашылі завесці дзіцяці. А яны ж таксама думалі, што гэтая тэма іх ніколі не закране.

 

 

Аня:

У дзяцінстве мама часта казала, што я вельмі худая і мне трэба насіць рэчы вольнага крою. Яна не дазваляла мне апранаць вопратку, якая абліпае, і аргументавала гэта тым, што ў мяне занадта худыя рукі і ногі. Мне не падабалася такое стаўленне, бо я ведала, што са мной усё ў парадку.

Думаю, гэта быў нейкі яе комплекс, таму што яна сама ў дзяцінстве была такой жа – і ў той час худзізну сапраўды ўспрымалі інакш. Калі я вырасла і стала купляць вопратку самастойна, то выбірала толькі рэчы, якія абліпаюць.

Калісьці я лічыла сябе недастаткова прывабнай, але з часам навучылася жыць са сваім целам так, што яно мне спадабалася. Людзі таксама сталі казаць, што я прыгожая, і ўсё было класна.

Калі я зацяжарыла, гэтая гісторыя паўтарылася. Цела стала некантралявана мяняцца. Раней пры росце 170 я важыла да 50 кілаграм. Цяпер, на шостым месяцы, я важу 58 кіло. І толькі нядаўна я прыняла ўсё, што са мной адбываецца, і зноў адчула сябе свабодна. Навакольныя зноў пачалі казаць, што я добра выглядаю.

 

 

 

 

 

Цяжарнасць

Раней мы з мужам не думалі аб дзецях і наогул не хацелі звязвацца з гэтай тэмай. Але нядаўна зразумелі, што ўжо нічога асабліва не цікавіць: тусоўкі больш не прышпільваюць, жыццё не развіваецца, адна хіпстарская праца змяняецца іншай – і наогул усё ідзе па коле.

Калі ў выніку ўсё стала не так ужо важна, мы зразумелі, што трэба прыдумаць нешта больш глабальнае. Рашэнне завесці дзіцяці – гэта велізарны выклік сабе, гэта адмова ад эгаістычных адносін да жыцця. Мы перасталі засцерагацца не ад нуды, а таму, што сталі гатовыя да новага этапу жыцця. Дзіця – гэта самы лепшы сумесны праект, які можа зрабіць пара. Грандыёзны.

Вельмі нязвыкла было адчуваць, як расце жывот: першыя месяцы было няпроста прывыкнуць да новага стану, у мяне нават была міні-дэпрэсія. Сам жывот насіць не вельмі цяжка. Нязручнасць толькі ў тым, што прыйшлося памяняць позу для сну: пажадана ляжаць на левым баку.

У мяне няма блізкіх сяброў з дзецьмі, таму няма з кім пагаварыць на гэтую тэму. Нават было страшна каму-небудзь распавядаць аб тым, што я цяжарная. Але калі малазнаёмая суседка павіншавала з будучым папаўненнем, то стала зразумела, што больш няма сэнсу маўчаць пра гэта.

«Рашэнне завесці дзіцяці – гэта велізарны выклік сабе, гэта адмова ад эгаістычных адносін да жыцця»

 

 

 

 

А потым дзіця пачало варушыцца. Гэта неверагоднае адчуванне, што ўнутры цябе знаходзіцца хтосьці жывы. І з гэтага моманту мне стала значна прасцей прымаць сябе. Пакуль астатнія людзі жывуць звычайнай жыццём, са мной адбываецца нешта вельмі важнае. Я прыходжу на працу, і ва ўсіх усё як звычайна, а ўнутры мяне дзіця рухаецца, уяўляеш? Складана з кімсьці гэтым дзяліцца, таму што ў многіх ёсць устаноўка «Усе нараджалі – і ты народзіш».

Са свайго вопыту я зразумела, што цяжарнасць – гэта асобная праца. У ідэале лепш займацца толькі гэтым, таму што трэба даведацца велізарную колькасць інфармацыі і многае ўсвядоміць і перагледзець. Яшчэ часам бывае так, што ўжо з раніцы ты разумееш, што нікуды сёння не зможаш пайсці проста таму, што табе цяжка падняцца з ложка з-за галавакружэння.

Па-мойму, у нашым грамадстве не прынята размаўляць на тэму цяжарнасці. Мы з мужам вырашылі, што ў нас будуць партнёрскія роды. І многія людзі, якім я пра гэта казала, сталі абурацца, маўляў, мужчына не павінен прысутнічаць на родах. Нейкія пякельныя савецкія забабоны аб тым, што жанчыне трэба вытрываць гэты працэс і забыцца, што ён наогул быў.

Цяпер я пастаянна кантралюю тое, што раблю і пра што думаю: бо ўсё гэта адлюстроўваецца і на дзіцяці. У мяне былі дрэнныя звычкі, але як толькі я даведалася аб сваёй цяжарнасці, адразу ж прапала жаданне весці такі лад жыцця. Спачатку было цяжка знаходзіцца побач з людзьмі, якія мацюкаліся, але з часам вырашыла для сябе, што гэта нармальна. І музыку я ўжо не адна слухаю.

 

 

«Я прыходжу на працу, і ва ўсіх усё як звычайна, а ўнутры мяне дзіця рухаецца, уяўляеш?»

 

 

Гэта вельмі крутая праца над сабой. Лад жыцця вельмі сур'ёзна змяніўся, і я ўсё яшчэ спрабую да гэтага прывыкнуць. Пара блізкіх сяброў увесь час жартуюць пра мой «плод», і гэта трохі непрыемна. З некаторымі людзьмі ўжо не хочацца мець зносіны, таму што больш няма нічога агульнага. І гэта нармальна.

Тое, што раней здавалася мне значным, цяпер такім зусім не здаецца. Гэта таксама выклікала складанасці пры зносінах з сябрамі. Я стала глядзець на іх і думаць: «Ды яны ж нейкай фігнёй займаюцца, гэта зусім не важна!» І пры гэтым разумею, што яшчэ некалькі месяцаў таму я была такой жа, і мяне хвалявалі гэтыя ж праблемы.

Пачынаюць адбівацца гармоны: я стала гнездавацца. Усё часцей праводжу час дома, і гэта прыносіць велізарнае задавальненне. Цяпер для мяне значна важней наводзіць утульнасць дома, чым весці сацыяльнае жыццё, – хоць раней яно здавалася вельмі прывабным.

«Як і ад “зорнай хваробы”, ніхто не застрахаваны ад стану “яжмаці”»

 

 

Я трохі баюся, што стану адной з «яжмаці». Магчыма, з-за таго, што ні ў каго з маіх сяброў няма дзяцей, тое, што адбываецца, не ўспрымаецца як натуральны працэс. Мне здавалася, што, калі я буду цяжарнай, усе пачнуць «насіць кветкі і падарункі». Але ніхто так не рабіў, і я не магла паверыць: «Да ладна, рабяты, вы што? Я ж цяжарная! Навошта вы робіце выгляд, што нічога не адбываецца?» Але цікава тое, што калі я стала адчуваць сябе добра ў гэтым становішчы, людзі сапраўды сталі дарыць кветкі і рабіць падарункі.

Як і ад «зорнай хваробы», ніхто не застрахаваны ад стану «яжмаці». Баюся, калі дзіця народзіцца, ён яшчэ больш абвострыцца. Але са мной адназначна адбываецца цуд расцудоўны.

Цікава, што з часам я стала прымаць класічныя чалавечыя каштоўнасці. І гэта выдатна. Не люблю сябе абмяжоўваць.

 

 

 

 

 

 

Цела

Мне падабаецца маё цела, але пачынае раздражняць, што цяпер яно некантралявана мяняецца. У мяне ўпершыню ў жыцці з'явіўся цэлюліт, таму што я стала шмат есці і мала хадзіць. Павялічыліся грудзі, хоць, можа, гэта і нядрэнна.

Яшчэ нядаўна адбылася дзікая рэч: у мяне з'явіліся выдзяленні з саскоў. Я ішла па вуліцы, а ў мяне майка стала мокрай! Уражанні, роўныя крывацёку. Падумала, што гэта было тэставае выдзяленне малака. Потым даведалася, што такое адбываецца з-за работы гармонаў, і гэта цалкам нармальна для майго тэрміну цяжарнасці. А яшчэ так я даведалася, што існуюць пракладкі для саскоў. Пекла.

Змены адбыліся не толькі ў знешнасці. Раней я адчувала сябе падлеткам, а цяпер упершыню пачынаю адчуваць сябе жанчынай – і гэта вельмі прыкольна. Я быццам змяніла цела. Вучуся зноўку прымаць сябе, прывыкаць.

 

 

«Раней я адчувала сябе падлеткам, а цяпер упершыню пачынаю адчуваць сябе жанчынай»

 

 

 

 

Татуіроўкі

Вельмі люблю свае татуіроўкі – іх зрабілі мае сябры. Я б не стала набіваць штосьці, калі б не ведала майстра. Для мяне вельмі важная сувязь з чалавекам і з тым перыядам, калі былі зробленыя тату.

 

 

 

Тэкст і фота – Таня Капітонава

 


КАМЕНТАРЫ (4)

Юлия Стратович | 2017-10-23 21:16:19

Да говорится же в тексте, что много человек информаци по поводу беременности поглощает.До сосков еще может не дошел. Не первой же важности инфа.И про осознанность тоже все сказано. тут видать комментят эксперты, родовых дела мастера.

Marina Lapitskaya | 2017-10-17 21:26:02

Чудесная женщина, талантливые фотографии. Даже хочется узнать продолжение истории. Удивляет, что люди так любят критиковать. У меня уже двое внуков, надеюсь, что будет еще больше, но я не знала, что у беременных могут быть выделения из сосков.

Виктор
Виктор | 2017-10-17 21:15:21

Рили, могла бы курсы закончить сначала по специальности "беременность", а уже потом детей заводить, хипстерской.

4 16 -12
Адказаць
Катя
Катя | 2017-10-17 21:10:46

Блин, ну вот вроде взрослый человек, ребенка типа осознанно решили завести... И как при этом чуть заранее не найти инфу про физиологические изменения тела (это я про выделения из сосков, например), про подготовку и протекание беременности и родов? Нонсенс какой-то. Такое ощущение, что решение было неосознанным, а от балды. Ай короче...

2 19 -17
Адказаць

КАМЕНТАВАЦЬ