«Радзіма»

Уладзімір Казлоў нарадзіўся ў Магілёве, вучыўся ў Менску і, здаецца, вельмі добра адчуў на ўласнай скуры сутнасць і нязменнасць беларускай плыні часу. З 2000-га ён жыве ў Маскве, яго кнігі выходзяць у буйных выдавецтвах, а яго творы перакладзеныя на англійскую і французскую мовы. Аднак Беларусь – як месца, як дом, як фотаздымкі ў памяці – застаецца адной з галоўных тэм яго прозы.

Нам падалося цікавым сабраць у адным месцы ўсе апавяданні Казлова, у якіх месцам дзеяння выступае Беларусь – эпохі позняга СССР або ранняга Лукашэнкі. Частка гэтых твораў нідзе не выходзіла, а апавяданне «Сустрэча» аўтар напісаў адмыслова для гэтай кнігі.

«Радзіма» – не прэтэнзія на сумленне эпохі і не маніфест страчанага пакалення, а няўмольны голас назіральніка, кніга памяці, люстэрка з прыхаванай у ім камерай. 1980-я, 1990-я і нулявыя пранесліся, а нічога не змянілася. Вакол АМАП, хлусня, піва «Аліварыя» і жаданне ірваць кіпцюры. А Сцуль даказаў, што ён не Сцуль.