Фотарэпорт з Atlas Weekend 2017

 

На мінулым тыдні ў Кіеве ў трэці раз прайшоў музычны фестываль Atlas Weekend, які называюць украінскім Sziget. Ён доўжыўся пяць дзён, павялічыў бюджэт у 2,5 разы, сабраў на васьмі сцэнах 200 артыстаў і прыняў каля 150 000 гледачоў з 50 краін. Сярод іх апынулася наша Таня Капітонава, якая зафіксавала гэты бесклапотны, радасны час. Дарэчы, ужо пачаўся продаж квіткоў на Atlas Weekend 2018: хэдлайнеры памяняюцца, але атмасфера свята застанецца.

 

  ДЗЕНЬ 1  

 

Упершыню ў гэтым годзе я адчула лета на нейкім прыпынку паміж Чарнігавам і Кіевам, дзе нас на дзесяць хвілін выплюнуў аўтобус з Менска. Было 7 гадзін раніцы, але спякота стаяла амаль паўдзённая. Вакол раздаваліся крыкі мясцовых гандляроў – я быццам зноў апынулася ў дзяцінстве і ў Крыме. Праз некалькі гадзін распачаўся першы дзень Atlas Weekend, і вось там пачалося сапраўднае пекла.

Старт фестывалю супаў з Днём Канстытуцыі Украіны. У гонар гэтага арганізатары зрабілі шырокі жэст: дазволілі ўсім жадаючым прайсці бясплатна. Далей – больш: нават кіеўскі метрапалітэн вырашыў падоўжыць час працы на гадзіну цягам дзён фестывалю.

Atlas Weekend праходзіў на тэрыторыі ВДНГ – велічэзнай, бязмежнай. Каб прайсці ад адной сцэны да іншай, патрабавалася каля пяці хвілін спрытнага лавіравання паміж плынямі людзей і пахамі разнастайнай ежы, якія цалкам маглі прыпыніць цябе на значна большы тэрмін.

Некаторае бурчанне ў першы дзень выклікала тое, што ваду і алкаголь пачалі прадаваць толькі праз пару гадзін пасля пачатку фестывалю. Але калі нарэшце быў запушчаны механізм арашэння наведвальнікаў, тыя сталі прыкметна весялейшымі. Дарэчы, далей чэргі былі мінімальныя з-за зручнай сістэмы аплаты: да ўсіх бранзалетаў былі прымацаваныя «карткі». Папаўняць іх баланс можна было ў адным з інфакіёскаў – і потым проста прыкладаць бранзалет на касе абранай кропкі стрытфуда.

Вельмі пераканаўча глядзелася галоўная сцэна вышынёй з пяціпавярховы дом. Як пазней сказалі арганізатары, яе расчахлілі ўпершыню за 10 гадоў, і агульная вага ўсіх канструкцый склала каля 200 тон. Таксама была пушчаная чутка, што арандаваць гэтую сцэну выйдзе даражэй, чым яе купіць.

Апошняе, што я памятаю з першага дня: корак з людзей у пераходзе, які вядзе да метро, і, уласна, той жа непахісны натоўп перад турнікетамі. «Як у Савецкім Саюзе чакалі, так і цяпер пачакаем», – пакорліва сказала бабуля па суседстве. На яе галаве была кардонная зорка амаль як у Веркі Сярдзючкі – хэдлайнера сённяшняга народнага бясплатнага свята.

 

 

 

 

 

  ДЗЕНЬ 2  

Да другога дня актывізаваліся і вулічныя гандляры, якія сталі шчыльна займаць месцы каля ўваходу ў ВДНГ. Маімі фаварытамі засталіся мужычкі, якія гандлявалі півам з багажніка машыны, і хлопец з сэлфі-палкамі.

І калі напярэдадні было вельмі дзіўнае адчуванне ад таго, што вакол зусім няма знаёмых асоб, то на другі дзень выпаў шанец пазнаёміцца са Святланай Зелянкоўскай – актрысай і жонкай Сяргея Міхалка. Самым кранальным быў момант, калі іх трохгадовы сын Макар, ідучы ўвечары па перапоўненай алеі, стаў ціхенька напяваць «Воіны святла». Дзіцячы голас выбіваўся з усяго шуму, грукату музыкі, адцягваючых размоў – і ад таго здаваўся нейкім тагасветным, быццам звонку.

 

 

 

 

 

 

 

  ДЗЕНЬ 3  

Цікава, што за ўвесь час я ні разу не бачыла канфліктаў – і гэта пры наяўнасці неабмежаванай колькасці піва і марціні. Толькі на трэці дзень здарыўся зародак бойкі – смешна, што гэта было на выступе Палазковай.

Сёлета арганізатары Atlas Weekend даволі старанна падышлі да інфармавання: у FB пастаянна з'яўляліся навіны, у спецыяльным дадатку можна было адсочваць лайнапы і складаць свой расклад, а ў Telegram-канале для прэсы перыядычна з'яўляліся дадзеныя пра тое, каго можна здымаць, а каго – не. Часцей за ўсё акрэдытаваныя фатографы маглі знаходзіцца пад сцэнай першыя тры песні. Але хэдлайнераў – Kasabian, The Prodigy і Röyksopp – было забаронена здымаць з такой блізкай адлегласці. Па афіцыйнай версіі – таму што такія музыкі баяцца за бяспеку сваіх фанатаў. Канцэрт Kasabian учора нават быў на мяжы зрыву, таму што перад пачаткам іх выступу над натоўпам лётаў дрон. Якое супадзенне і якое шчасце, што ён разрадзіўся.

Пазней высветлілася, што The Prodigy зусім нельга фатаграфаваць з якога-небудзь ракурсу. Верагодна, каб нідзе не засвяціліся сакавітыя кавалкі іх выступу. «У 98-м такога не было, так?» – дзялілася ўражаннямі старая гвардыя па суседстве. Пазней арганізатары сказалі, што нават менеджар групы здымаў увесь канцэрт на тэлефон: настолькі магутна ўсё выглядала.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  ДЗЕНЬ 4  

Гэта была субота, у якую пайшоў бязлітасны дождж, і мы разам з камерай вырашылі, што нам не трэба макрэць. Затое потым даведаліся, што тым, хто ўсё ж дайшоў да Atlas Weekend, былі выдадзеныя бясплатныя дажджавікі ад арганізатараў. Мы ж з сяброўкай адправіліся ў займальны бар-хопінг па лакацыях гайда ад 34travel. У адной з устаноў сустрэлі дзяўчыну, якая так шчыра хваліла арганізацыю гэтага фестывалю ў параўнанні з леташнім, што і ў нас адкрылася другое дыханне. Так, пасля трох дзён бесперапыннай весялосці ўжо хацелася і нарэшце адпачыць.

 

 

 

  ДЗЕНЬ 5  

На працягу ўсяго фестывалю ў мяне не было выразнага плана па наведванні пэўных канцэртаў: значна цікавей было назіраць за навакольнымі. Але да канца фэсту я настолькі стамілася ад прыгожых людзей, што пачала фатаграфаваць ежу.

Па маіх асабістых адчуваннях, апошні дзень Atlas Weekend быў самым мілым: усе крыху памятыя, шчырыя, добрыя. Зусім як на досвітку пасля выпускнога ў школе. І вельмі кранальную фразу вымавіў хлопец, якога я чамусьці вырашыла сфатаграфаваць: «О, ты з 34? А я Plushka. Мае альбомы выходзілі ў вас на сайце». Ха! І ці варта было перажываць, што вакол няма знаёмых асоб?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Тэкст і фота by Таня Капітонава

 


КАМЕНТАРЫ (4)

Антонина
Антонина | 2017-07-19 00:57:01

Великий репортаж. Спасибо!

Andrei Kravets | 2017-07-15 13:52:47

побывать на Атласе и не попасть на Prodigy или вы просто не выложили фото?

Tanya Kapitonova | 2017-07-18 16:02:50

Вероятно, текст остался незамеченным )
"Пазней высветлілася, што The Prodigy зусім нельга фатаграфаваць з якога-небудзь ракурсу".
Хотя последняя гифка третьго дня - это все же они.

Yauhen Chyrko | 2017-07-07 12:29:04

Фотарэпорт супер!

КАМЕНТАВАЦЬ