«Крычу на людзей – і ім гэта падабаецца»: правілы творчасці Domsun

Летась праект пра беларускую музыку «КЛІК» ладзіў конкурс для маладых артыстаў «ВЫКЛІК». Наймацнейшай з больш чым сотні заявак у выніку аказалася заяўка менчука Барыса з псеўданімам Domsun – што цікава, абсалютнага самавука ў музыцы.

У сакавіку пры падтрымцы «КЛІК» у Domsun выйшаў беларуска-крэольска-англійскі сінгл «Run Boy», а неўзабаве выйдзе і альбом «Cultural Appreciation». LP уцялесніць мультыкультурнасць Domsun і на ім будуць цікавыя фіты: з рэперам лайтовым, польскім гуртом Ciepłe Brejki, беларускім госпэл-хорам і народным хорам Spievy. Але музыка – не адзіны занятак Барыса. Ён здымаецца ў рэкламе, займаецца кантэмпам, выкладае англійскую мову – і мы напэўна нешта яшчэ забылі.

У размове з «Першаком» знаны прамоўтар Ян Папкоў раіў прыглядзецца да гэтага артыста. Мы прыглядзеліся – і табе раім.

Неабходнасць запарыцца

  Нядаўна мне напісалі ў TikTok, што трэк – фігня, я адказаў: «Дзякуй, згодны». Насамрэч я даволі залежны ад чужога меркавання, але з гадамі гэта становіцца прасцей трываць.

  На сцэне пачуваюся ўпэўнена. Дзякуй гітарысту Мікіту і дзякуй майму досведу. Я ўжо не сумняваюся, што мы ўсіх парвём: крычу на людзей – і ім гэта падабаецца.

  Праз бум ШІ каштоўнасць музыкі паступова зрушваецца з уласна гуку на кантэкст. Гісторыя, асоба, жывая прысутнасць, памылкі, недасканаласць – усё тое, што складана згенераваць. Музыка – гэта ўжо не проста «што гучыць», а «хто і навошта гэта робіць».

  Кантэнту стала так шмат, што нібыта, каб дадаць мастацтву вагі, цяпер трэба больш запарыцца – і музыканту, і слухачу.

Эмбіент як фінальны бос

  Калі б я мог персанальна павучыцца чамусьці ў любой зоркі, я б павучыўся скрыміць у вакаліста Twenty One Pilots. Нядаўна пачаў вучыцца экстрэм-вакалу, але пакуль атрымліваецца толькі паміраючы дзед.

  Тры найулюбёнейшыя альбомы ў плэйлісце цяпер: «wtfuknow» ZEP – вельмі крута ўсё намяшана (у яго я б таксама павучыўся), «Gusto» Boko Yout – шалёна бадзёрая індзі-альтэрнатыва, «Secret Life» Brian Eno & Fred again.. – ну, тут прабацька эмбіенту і адзін з самых папулярных сёння дыджэяў робяць эмбіент-альбом. Увогуле люблю эмбіент. Гэта такі фінальны бос: «Мне, калі ласка, два акорды на пяць хвілін».

Як паспяваць усё

  З узростам я зразумеў, што ў свеце столькі цікавых рэчаў. Недарэчна рабіць стаўку на нешта адно.

  Я зарабляю выкладаннем англійскай і свядома не працую больш за 4 гадзіны на дзень, бо гэта прамая дарога да выгарання. Я люблю сваю працу, і менавіта таму ў мяне застаюцца час ды энергія на іншыя праекты, заняткі, хобі.

  Тэрапія – адназначны козыр. Без яе многае канчалася б на «навошта?», «я недастаткова добры», «што іншыя падумаюць?», не паспеўшы пачацца.

Ніколі не позна

  У 28 я пачаў займацца танцамі – кантэмпам, і гэта было адно з самых афігенных рашэнняў у маім жыцці. Вельмі раю ўсім. Тым больш што стылі і музыка зусім розныя – кожны адшукае сваё. Нядаўна я паспрабаваў хаўс. Спачатку ён здаваўся мне ніякім, а потым я ў яго закахаўся – і ўва мне абудзілася жаданне танцаваць на вечарынках. У 31 год мне захацелася хадзіць на вечарынкі, каб танцаваць!

  Нам часта здаецца, што мы спазніліся, толькі таму, што параўноўваем сябе з іншымі. Але ў кожнага свой рытм. І тое, што для кагосьці «ўжо позна», для цябе можа быць акурат тым самым момантам.

  Я разумею, што ў танцах я ўжо нікуды далёка не пайду, ды і не хачу. І калена барахліць. Але, чорт вазьмі, як жа я ўдзячны за кожны раз, калі вяртаюся дадому потны і шчаслівы!

Мары

  Было б крута зрабіць саўнд-дызайн для нейкай індзі-гульні. Або хацелася б навучыцца класна граць на клавішных і адчуваць сябе ў гармоніі як рыба ў вадзе. Часта адчуваю, што адсутнасць адукацыі мяне стрымлівае.

  Мне падабаецца, што з’яўляюцца розныя магчымасці: калабарацыі з рэкламай, саўнд-дызайн, выступы – гэта матывуе рухацца далей. Я перастаў баяцца пісаць людзям і нарэшце пачаў весці сацсеткі, таму пакуль мэта – проста працягваць. Ну і думаю выпусціць у траўні поўнафарматны альбом.

Фота: klacayu_po_fotiku