26081 0

Уладзімір Булаўскі

Сёння гутарым з узорным актывістам Уладзімірам Булаўскім пра адукацыйныя ініцыятывы прасторы vitebsk4me, працу незалежнага прамоўтара і тое, чаму культурнае жыццё Віцебска – гэта ўдалы прыклад супрацоўніцтва з дзяржавай.

 

Чым займаюцца: Стварэннем і развіццём віцебскай гарадской культуры.

Дата заснавання: 2008 год.

Кантакты:

Сайт  |  FB   |  VK

 

З кім гутарым:  Уладзімір Булаўскі, 26 год. Актывіст прасторы vitebsk4me, арганізатар культурніцкіх падзей. Мае гістарычную адукацыю.


Гісторыя Вовы

– Ведаеце выраз пра шыла ў адным месцы? Вось гэта пра мяне сказана. Нейкая актыўнасць, энергія, як мне здаецца, у кожнага чалавека ёсць ці не ад пачатку, іншая справа – здольнасці, хоць і гэта можна развіць ды напоўніць пэўным зместам, скіраваць у патрэбным напрамку. Канешне, я па сабе мяркую. Я з юнацтва хадзіў у музычную школу, ездзіў у лагеры ў якасці важатага, яшчэ нешта рабіў. У 2001-м трапіў у тэатральны гурток, створаны для абароны дыплома Аляксандрам Андрыенкам, які выпусціўся з Акадэміі мастацтваў і граў у Коласаўскім тэатры. Пасля гэтага Саша перадаў нас Свеце Бень, у яе быў невялікі лялечны тэатр. У тыя часы ў нас было памяшканне, дзе, я так думаю, праз культавасць асобы Светы ўвесь час тусаваліся розныя цікавыя людзі: Саша Веледзімовіч, Воўка Плюмбум. І такім чынам усё неяк і пачалося, а зараз мая актыўнасць – гэта ўжо натуральны ход падзей.

«Vitebsk4me для мяне ў першую чаргу – ідэя, а не супольнасць людзей ці нейкая арганізацыя»

Цяпер у мяне некалькі напрамкаў дзейнасці: у мяне ёсць індывідуальнае прадпрыемства, разам з тым я навуковы супрацоўнік Віцебскага цэнтра сучаснага мастацтва, таксама я каардынатар ГКК «Будзьма беларусамі!» па Віцебскім рэгіёне і адзін з тых людзей, якія актыўна развіваюць культурніцкую прастору vitebsk4me.

 

 



Што такое vitebsk4me?

– Vitebsk4me для мяне ў першую чаргу – ідэя, а не супольнасць людзей ці нейкая арганізацыя. Акром таго, на сённяшні дзень v4m – гэта яшчэ і сайт, на якім мы адлюстроўваем сваю дзейнасць і пішам пра гарадскую культуру. Ідэя зрабіць Віцебск лепей з кожнай падзей, ідэя паказаць, што актыўныя людзі могуць рэалізоўваць сябе тут. Усіх людзей, якія працуюць сёння побач са мной, у тым ліку і на v4me, я ведаю даўно: напрыклад, Віталя Броўку, Рамана Воранава ці Ігара Юхневіча. Проста тады (прыкладна 2006 год) мы рабілі нейкія рэчы адасоблена, кожны развіваўся ў сваім кірунку, хоць і ведаючы адзін пра аднаго.

Прыблізна ў той час у мяне быў перапынак у маёй актыўнасці, бо я з’ехаў вучыцца ў Менск. Я правёў там тры гады і з розных прычынаў вярнуўся ў Віцебск у 2010 годзе. Ужо ў 2012-м я актыўна пачаў рабіць падзеі ў горадзе супольна з хлопцамі і дзяўчатамі ў vitebsk4me. Сёння v4me – гэта культурніцкі сацыяльны адукацыйны праект для моладзі, пляцоўка, дзе яны могуць рэалізоўваць сябе і пераўтвараць у жыццё свае ініцыятывы. На мой погляд, нашая прастора, ці, калі дакладней, людзі, якія тут нешта робяць, шмат даюць гораду. Віцебск можа ганарыцца тым, што ў нас ёсць рэальная супраца з уладамі: напрыклад, ужо другі год запар мы робім «Кірмаш праектаў» напярэдадні свята горада, пасля гэтага прапанаваныя праекты і мерапрыемствы афіцыйна ўключаюцца ў праграму гарадскіх святаў. Асобны пункт, варты ўвагі: паводле маіх уласных назіранняў, шмат людзей вяртацца сюды ці то пасля вучобы, ці проста з іншых гарадоў, дзе яны жылі, і насычанае культурнае жыццё – адна з істотных прычын для гэтага.

Гарадская культура і горад – аб’екты нашай працы. Я размаўляю з рознымі людзьмі з розных гарадоў і магу ўпэўнена сказаць: тое, што мы робім у Віцебску, закранае прынцыпова розныя ўзроўні, вырашае праблемы, у параўнанні з іншымі рэгіёнамі. Я схільны назваць гэтыя дзеянні стратэгіяй, пэўным бачаннем таго, што рабіць далей. Такі ўмоўны план дазваляе рабіць не бессістэмныя аднадзённыя рэчы, але комплексныя праекты і доўгатэрміновыя працэсы. То-бок для мяне гэтая розніца становіцца відавочнай у гутарках з іншымі арганізатарамі ці актывістамі, бо мне здаецца, што мы проста размаўляем пра розныя рэчы.

«Гарадская культура і горад – аб’екты нашай працы»

Апошнія найбольш буйныя і маштабныя праекты, якія праводзіліся v4me, – гэта адукацыя розных напрамкаў. За папярэднія тры гады мы правялі курс камунікатыўнага  дызайну, курс менеджараў у сферы культуры і арт-падзей Lumini, курс менеджараў гісторыка-культурнай спадчыны Interhistory. Чагосьці падобнага раней проста не было: мы прывозілі прафесійных выкладчыкаў, спецыялістаў у сваёй сферы з Беларусі і з-за мяжы. Амаль усе лекцыі былі адкрытымі і бясплатнымі. Гэта неверагодны шанец атрымаць рэдкія і карысныя веды. Дзякуючы гэтым праектам мы выпусцілі ў свет адукаваных і падрыхтаваных да рэальнай працы людзей, у якіх ёсць неабходныя веды і досвед. Практычным вынікам курсаў можна лічыць той факт, што ўласныя ініцыятывы студэнтаў ужо другі год запар рэалізуюцца ў межах розных гарадскіх мерапрыемстваў і святаў.

Таксама неўзабаве на базе Віцебскага цэнтра сучаснага мастацтва мы збіраемся праводзіць Фестываль нямога кіно і эксперыментальнай музыкі «Кінапалёт». Для мяне гэта вельмі важная падзея, гэта планка, якую варта ўзяць, каб паказаць новы ўзровень культурніцкіх івэнтаў.

 

 

 

Бізнэс і дзяржава

– Таксама не так даўно я зарэгістраваў ІП, якое дазваляе мне больш свабодна (у сэнсе, не напружваючы іншых людзей) займацца арганізацыяй канцэртаў і падзей. Да канца года ў мяне запланавана дзесьці 30 канцэртаў, у асноўным у Віцебску. Сёлета я арганізоўваў выступы гуртоў Nizkiz, «Серебряная свадьба», «Дай Дарогу», «НейроДюбель», :B:N, «Сцяна», NAVI, Дзімы Іванова з «Адыс-Абебы», а таксама мясцовых каманд. У іншых гарадах – Бабруйску, Магілёве, Наваполацку, Оршы – я рабіў канцэрты для AKUTE, для якіх я таксама зладзіў тур па Украіне. У асноўным гурты самі звяртаюцца з прапановай выступу, але часам і я выказваю свае пажаданні, калі адчуваю настрой аўдыторыі.

З 1 кастрычніка я працую на палову стаўкі як навуковы супрацоўнік ва УК «Віцебскі цэнтр сучаснага мастацтва». Гэта мой другі сур’ёзны досвед работы ў дзяржаўнай установе – пэўны час я выкладаў гісторыю ў школе. Мы супрацоўнічалі дастаткова доўга: для v4me мы карысталіся пляцоўкамі цэнтра, таксама рабілі нейкія супольныя падзеі. На мой погляд, ВЦСМ у Віцебску сёння – даволі адкрытая ўстанова, тут гуртуецца ў тым ліку і віцебская творчая моладзь. Я адчуваю не толькі патрэбу змяняць, рабіць нешта карыснае і цікавае, але і бачу напрамкі, перспектывы. Асноўная база, пляцоўка, якой я магу карыстацца, – Арт-прастора на Талстога, 7. Менавіта такім чынам, прапанаваўшы план дзеянняў і магчымасцяў, якія чакаюць музей наперадзе, я атрымаў гэтую працу.

«Да канца года ў мяне запланавана дзесьці 30 канцэртаў»

Паспрабаваўшы сябе ва ўсіх сферах дзейнасці, ад бізнэсу да дзяржаўных устаноў, я магу сказаць, што адносіны і камунікацыя паміж імі – звышскладаная рэч. І наўрад ці я да канца гэта разумею. Для пачатку, як мне здаецца, трэба наладзіць унутраную камунікацыю ў саміх установах. Зараз я гэта разумею і востра адчуваю, бо мы, як супрацоўнікі музея, не ведаем, што адбываецца ў суседняй інстытуцыі. Ну і канешне, у дзяржаўных установах усё часта залежыць ад рашэнняў аднаго пэўнага чалавека, і час ад часу ты не разумееш, чым ягоныя рашэнні матываваныя, а тлумачыць табе гэтага ніхто не будзе.

Камусьці такія намаганні і такая актыўнасць могуць падацца бессэнсоўнымі, марнымі. Але для мяне ўсё, што я раблю, што робяць актыўныя людзі побач са мной, – гэта сапраўднае жыццё, якое па-іншаму я не ўяўляю. І мне хочацца, каб горад развіваўся, каб тое, што раблю я, стала цікава іншым людзям.

 

 



Аўтар Віка Фаміна

Фота by Таня Аліпчыкава


ВЫШЭЙ
ЗГАРНУЦЬ КАМЕНТАРЫ

Пакуль няма ніводнага каментара

Напісаць каментар

альбо аўтарызацыя
Неадэкватныя па меркаванні рэдакцыі каментары могуць быць выдаленыя.