Як прыцягнуць увагу да свайго пратэсту?

Свет у цэлым несправядлівы, гэта зразумела. Аднак ты востра не згодны(-ая) з чымсьці канкрэтным: планамі па «выраўноўванні» Прыпяці, эксплуатацыяй жывёл у цырках ці тым, што ў Беларусі ніяк не прымуць закон аб супрацьдзеянні хатняму гвалту. Куды ісці? Да каго грукацца? Расказваем, як можна прыцягнуць увагу да свайго пратэсту.

 

Пагуглі. Магчыма, гэтым нехта ўжо займаецца.

  Папулярная памылка пачаткоўца-актывіста – меркаваць, быццам да яго ровар існаваў з квадратнымі коламі, але цяпер ён прынясе круглыя – і ўсё паедзе.

  Пашукай актывістаў, якія займаюцца праблемамі ў той сферы, якая цябе цікавіць. Калі што, правамі чалавека агулам займаюцца ў нас такія НДА, як «Праваабарончы цэнтр “Вясна”» і Human Constanta.

 

Калі барацьба мяркуецца зацяжной, няблага будзе зрабіць адмысловы сайт.

Інфармацыя па праблеме павінна ляжаць у адным месцы. Людзі лянівыя. Яны не хочуць збіраць пазлы з хаатычна раскіданых па інтэрнэце «цізеркоў». Нават калі табе здаецца, што гэта ім жах як патрэбна.

  Зрабіць сайт, не шарачы ў сайтабудаванні, можна, напрыклад, на Tilda. Гэты канструктар просты і бясплатны, а вынікі працы з ім – досыць сімпатычныя.

  Сацсеткі не перашкодзяць таксама. Вядома, можна завесці ўсё і адразу, але лепш падумаць, якім кантэнтам ты будзеш прыцягваць людзей (няма рэжысёрскіх планаў – значыцца, на YouTube забі) і на якіх пляцоўках часцей бываюць тыя рабяты, да якіх ты звяртаешся.

  Лепш весці адну пляцоўку, але прыцэльна, чым пяць, якія будуць выглядаць мерцвяком.

  Запрашай у свае паблікі сяброў і падпісчыкаў. Не так страшна падацца камусьці спамерам, як страшна змагацца за справядлівасць у бурбалцы маўчання.

  Будзь татальна асцярожны(-ая) з тэкстамі. Калі ў іх можна ўгледзець хоць цень паклёпу, абразы, распальвання варожасці, экстрэмізму ці – самае абцякальнае – інфы, якая шкодзіць дзяржаўным інтарэсам, цябе могуць прыцягнуць да адказнасці.

 

Дагрукайся да СМІ.

  Каб твая гісторыя была цікавая папяроваму або анлайн-часопісу, у яе павінна быць сацыяльная значнасць. Яшчэ раз: сацыяльная значнасць. Журналісты не стануць пісаць пра гісторыю, якая: а) хвалюе (або здольная ўсхваляваць) цябе аднаго(-у); б) нейкая мутная і «дзесьці такое ўжо было, і не раз»; в) не мае фактуры – прыкладай да свайго ліста ўсе дакументы, фатаграфіі, скрыншоты, любое «мяса», што пацягне на інфанагоду.

  Напішы годны ліст. Годны = зразумелы. Вось тут можна чытнуць мануал па стварэнні прэс-рэлізу, які падобны да прэс-рэлізу. А вось тут – даведацца, чаму рэдакцыі не вельмі гэта ўсё чытаюць.

  Не адказваюць па пошце – напішы наўпрост журналісту(-цы), які(-ая) працуе з тваёй тэмай, або рэдактару(-цы) выдання. Асабісты кантакт заўсёды дае больш шанцаў на поспех. Журналісты, якія пішуць пра сацыялку, рэдка ананімныя, таму пошук на Facebook табе ў дапамогу.

 

Пішы скаргі.

  Прасцей за ўсё запусціць петыцыю на якой-небудзь папулярнай пляцоўцы. Выхлап ад гэтага ты атрымаеш, хутчэй за ўсё, сімвалічны. Аднак ёсць верагоднасць, што пра праблему дазнаецца крыху больш людзей, чым налічвае кола тваіх сваякоў.

  Больш эфектыўны інструмент – афіцыйныя звароты непасрэдна ў тыя органы, якія, па-твойму, дапускаюць недапушчальнае. На зварот дзяржорган абавязаны дасылаць афіцыйны адказ. Ініцыяваць гэтую перапіску, дарагі(-ая) сацыяфоб(-ка), можна і ў анлайне.

  З тым, як складаць петыцыі і звароты, мы разбіраліся вось тут.

 

Мільгай усюды, дзе атрымліваецца.

  У гарадскіх прасторах усё часцей ладзяць актывісцкія фестывалі, куды можна трапіць са сваім стэндам і ўсякай раздаткай. Сачы за афішай на сайце 34 або ў нашым тэлеграм-канале Lost in Minsk.

  Карысна наогул уліцца ў актывісцкую тусоўку і зарульваць на рэлевантныя мерапрыемствы як валанцёр(-ка) ці ўдзельнік(-ца) варкшопа або хакатона. Там ты знойдзеш саюзнікаў і саюзніц.

  Калі ты шчыльна ўзяўся(-лася) за нейкую праблему і знаёмы(-ая) журналіст(-ка) раптам звярнуўся(-лася) да цябе па каментар, не выпускай магчымасці. Хай нават гэты матэрыял толькі ўскосна закранае тое, што табе баліць. Хай нават гэта будуць тры сказы сярод палатна сказаў ад іншых спікераў(-ак). Хай нават апублікуюць гэта ў раённай газеце мізернага тыражу.

 

Можна і пра рэкламу падумаць.

  Бясплатнай сацыялкай, якую ты бачыш на бігбордах, займаюцца толькі дзяржаўныя органы. Але, калі гаманец дазваляе, можаш паспрабаваць замовіць камерцыйныя аб'явы ў метро ці над зямлёю.

  Тут будзе карысна пачытаць закон «Аб рэкламе» і закон «Аб супрацьдзеянні экстрэмізму».

  Паводле першага, фізічныя асобы маюць права размяшчаць рэкламу ў СМІ, на сродках вонкавай рэкламы, у сацыяльных сетках, на інтэрнэт-сайтах і гэтак далей. Але будзь маральна гатовы(-ая) да таго, што рэкламнае агенцтва адмовіць табе ў размяшчэнні рэкламы з якой-небудзь не самай відавочнай прычыны.

 

Хочацца «пайсці ў людзі»?

  На жаль, у Беларусі нават выхад сам-насам з плакацікам А4 лічыцца масавым мерапрыемствам, а таму павінен быць узгоднены з усялякімі гарвыканкамамі.

  Пакаранне за несанкцяваны адзіночны пікет – папярэджанне, накладанне штрафу да 30 базавых велічынь або адміністрацыйны арышт. Пакаранне за несанкцыянаваны мітынг – штраф да 40 базавых або адміністрацыйны арышт.

  Але ты можаш падключацца да варушнякоў, якія робіць нехта іншы. Нават калі вашы павесткі перакрыжоўваюцца вельмі ўмоўна, гэта добры момант, каб пакамунікаваць з людзьмі і рассаваць улёткі.

  Дарэчы, пра ўлёткі. Будзь крэатыўным(-ай). Небанальныя стыкеры часцяком прыносяць больш значны выхлап, чым нудныя петыцыі.

  Калі крэатыў хвочша праз край і ты прыдумаў(-ла) нешта грунтоўнае, будзь пяшчотны(-ая) з гарадской і прыватнай маёмасцю: у КоАП ёсць артыкул «Парушэнне правілаў добраўпарадкавання і ўтрымання населеных пунктаў», куды можна падвесці самы розны арт-крэатыў.

 

Што яшчэ?

  Прапануем паклікаць па пытаннях нашага іранічнага тэсту «Хачу выказаць сваё меркаванне. Што мне за гэта будзе?».

Iлюстрацыя by Sheeborshee