V for Vika

  Мяне натхняе Штэфі Граф. Яна была маім кумірам у дзяцінстве, і ў мяне была магчымасць згуляць супраць яе адзін раз на выставе ў горадзе Бойс, штат Айдаха, у 2004-м. І гэта быў адзін з найлепшых момантаў у маім жыцці.

  Першыя ўспаміны пра тэніс – калі я выгуляла свой першы турнір. Мне было восем гадоў, і мне далі велізарнага мядзведзя. Ён быў большы за мяне.

  Калі не лічыць тэнісу, мой любімы спорт – хакей.

  Я вялікі фанат «Барсы».

  Мне падабаецца хадзіць па крамах, у кіно, такія тыпова дзявочыя рэчы. Я проста нармальная дзяўчына.

  Я люблю шопінг, проста галаву зрывае. Я люблю купляць адзенне Gucci, абутак Dior, і звычайна ў кожным горадзе, дзе я бываю, я раблю сякія-такія пакупкі. Акрамя таго, хаця большасць людзей гэтага не ведае, я вельмі люблю аўтамабілі і хутка ездзіць.

  Ці думала я пра тое, каб сысці са спорту? Літаральна некалькі секунд. Мая маці хутка выбіла гэтую дурасць з маёй галавы.

  Да мяне Наташа Зверава і Макс Мірны былі сапраўды папулярныя ў Беларусі, таму я не ўпэўненая, што з-за мяне цікавасць да тэнісу павялічылася, аднак спадзяюся, што так.

  У чым сакрэт майго спакою? Мяне не турбуе, што я магу прагуляць. Я проста раблю ўсё, што ад мяне залежыць. Я змагаюся за кожны мяч.

  Калі вы прагулялі матч – вы толькі прагулялі тэнісны матч. Не трэба рабіць з гэтага драмы, гэта не канец свету. Столькі здарэнняў у свеце, паглядзіце, што робіцца ў Японіі [маецца на ўвазе Фукусіма – 34mag], а мы тут здольныя гуляць у тэніс, займацца тым, што мы любім.

  Перш за ўсё трэба заплаціць падаткі, і гэта сапраўды можа разарваць табе сэрца [у адказ на пытанне «што вы збірайцеся рабіць з $ 700 000 прызавых?»].

  Калі я першы раз пабачыла Марыю Шарапаву? Першы раз, калі ёй было 12. Калі ёй было 14, яна была ўжо ў тры разы большая.

  Часам трэба быць проста ўдачлівым.

  Што для мяне дом? Менск.

  Я не п’ю нічога алкагольнага, толькі вадзічку.

  Я як дзіця, вельмі люблю дэсерты. Вялікі кавалак торта можа зрабіць мяне па-сапраўднаму шчаслівай.

  Я не веру ў іншапланецян. Хаця некаторыя людзі выглядаюць так, што пачынаеш сумнявацца.

  Адзін з апошніх жартаў я пачула ў Італіі. Хлопец ідзе па вуліцы з двума кавунамі. Яго пытаюць, каторая гадзіна? Ён кладзе абодва кавуны на зямлю, разводзіць рукамі: «Я не ведаю».

  Я рада размаўляць з прэсай наконт усяго, што звязана з тэнісам, аднак я не хачу рабіцца часткай поп-свету.

  Я цікавая асоба, калі пазнаёміцца са мной бліжэй. Гэта медыя могуць зрабіць цябе добрым або дрэнным.

  Шматлікія гульцы «зробленыя» і вымушаныя падпарадкоўвацца свайму іміджу. Для сябе я вырашыла: «Да чорта гэта! Я такая, якая ёсць».

  Пацешна, што людзі выдаткоўваць грошы на тое, каб замерыць узровень крыку. Лепш раздайце гэтыя грошы каму-небудзь. Камон.

  Я пачынала трэніравацца ў групах па 40 чалавек. На корце было ўсё што заўгодна акрамя месца і камфорту. Чым лепшаю я рабілася, тым меншымі былі групы. Цяпер я трэніруюся адна са сваім трэнерам у Фларыдзе.

  Бабуля, я цябе люблю.

Крыніцы: Tennis-prose.com, Rizzosports.com, Thesportcampus.com, Sonyericssonopen.com, Guardian.co.uk, Tennischannel.com, Zimbio.com, Eurosport.ru