Школа Шагала

Малады. «Захапленне маляваннем у дзіцячым садку з часам вылезла вонкі. Першаразраднай сваёй задачай лічу здзівіць мінакоў, а потым усё астатняе. Беларускаму стрыт-арту перашкаджае пралетарскі менталітэт нашага грамадства».

21 год. «Гэта быў суровы 2004-ы. Сітуацыя ў нашым гета выходзіла з-пад кантролю, і каб уратавацца, у мяне было два выйсці: банчыць крэкам або пачаць маляваць. Я арыентуюся на свайго дзеда. Ён легенда айчыннага графіці. Taki яшчэ пад стол хадзіў, калі мой дзед вынайшаў ўайлд стайл. Беларускаму стрыт-арту не стае дапамогі на банкі. Па сотцы банак кожнаму райтару хутка выправілі б сітуацыю. A.C.A.B. – вось мой мэсыдж».

24 кожнаму. «Роспач правінцыі ды разуменне таго, што гэта, здаецца, назаўжды, прымусіла нас зрабіць адчайную спробу барацьбы з шэрасцю постсавецкай рэальнасці. Сваімі карцінкамі мы нясем толькі правільны чад і добры такі абсурд. Беларускім мастакам вуліц не хапае свабоды дзеянняў і размаху. Ну і херова, што дзяржслужбы таксама любяць памаляваць».

28 гадоў. «Я сацыяльны ізгой, і гэта мая магчымасць збегчы ад рэальнасці свету, у якім я лішні. У свае працы я ўкладаю толькі любоў і сілу. Беларускаму стрыт-арту не стае ўмелых рук і людзей, а таксама часопісаў, кніг, дапаможнікаў – ды нават сайта пра стрыт-арт няма».