Murovei

Са старэйшым братам Murovei – Максімам (таксама бітмэйкерам) – мы вучымся ў адным уніку, але паглыбіцца ў творчасць хлопцаў, як гэта заўсёды бывае, раней не даходзілі рукі. Калі ў фэйсбуку трапіўся лінк на кліп «Прибыл или отбыл», Slozhnie ужо імкліва збіралі прагляды ды лайкі, а сам Murovei адбыў у Маскву для выступу з «ОУ74» у клубе Arena Moscow. Дзейнічаць трэ было імкліва і дзёрзка.

На сустрэчу браты з’явіліся з узнятым настроем. У Маскве Антон трапіў на святкаванне дня народзінаў Гуфа і запісаў з ім трэк для альбома імянінніка, які выйдзе ў снежні. Тамтэйшая тусоўка спадабалася яму сваёй дабрадушнасцю. Адзінае што, расейскія рэперы шчыра не ведалі нікога з нашых, акрамя Сярогі ды Муза Ската. «Беларускае хіп-хоп кам’юніці адметнае сваёй інтымнасцю, – кажа Murovei. – Усе адзін з адным знаёмыя, усе сябруюць, а вось механізмы прамоцыі або той жа кліпавай вытворчасці, на жаль, вельмі не развітыя». На яго думку, мясцовыя музыкі маглі б здзівіць нават самых мацёрых чорных дзецюкоў, калі б не характэрная млявасць.

Сам Murovei, хаця і музіцыруе ўжо гадоў пяць, толькі цяпер нагуляў апетыт да альбома. Пакуль не вядома, будуць там пераважна яго сольныя трэкі ці творчасць каманды Slozhnie – у любым выпадку матэрыялу хапае. Біты Антон складае дома, запісваецца ў сяброў. Кажа, што самая лепшая рэпетыцыя для яго – гэта гуляць з плэерам у вушах па горадзе. Менавіта таму хіп-хоп падаецца яму найбольш зручным жанрам: «Ён не вымагае значных фінансавых сродкаў. У мяне няма асаблівага стаўлення да рэпу, маўляў, мая душа чорная і ўсё такое. Я слухаю шмат рознай музыкі, пачынаў увогуле з рок-банды. Калі б у мяне была магчымасць сабраць басіста і бубнача, аплачваць апарат і кропку для рэпетыцый, я б з задавальненнем іграў інструментальны хіп-хоп. Але, магчыма, ужо праз год або два я буду займацца выключна электронным саўндам».

Наконт бабла Антон пакуль не заганяецца. Летась зарабляў на будоўлі ў той жа Маскве. Калі не хапае на півас – выкідае свае біты ў сетку на продаж. Цяпер піша дыплом па дызайне інтэр’ера ў Менскім інстытуце кіравання і прадчувае хуткі дэпрэсон: «Я з дзяцінства маляваў і хацеў займацца маляваннем, пакуль на трэцім курсе музыка не захапіла мяне цалкам. Проста мне падабаецца маляваць рукамі, а ўвесь дызайн цяпер перайшоў на камп’ютарную тэхніку. Спадзяюся, што, пакуль рыхтую дыплом, нешта высветліцца з музыкай, з’явіцца магчымасць больш выступаць. Я мару пакатацца па гарадах, але не ў якасці адпачынку. Хочацца прыязджаць у госці, збіраць залы і выступаць». Выглядае на тое, што хлопцу карціць зваліць куды-небудзь хутчэй, але ён адкідае мае падазрэнні. Са Смалявіцкага раёна ў Менск бацькі перавезлі іх з Максімам, калі малодшы яшчэ хадзіў у шосты клас, і гэты горад стаўся для яго сапраўды родным: «Калі шмат часу тут знаходзішся, ён надакучвае, не ведаеш куды пайсці, чым заняцца. Але нават пасля невялікіх вандровак пачынаеш сумаваць, хочаш вярнуцца. Я вельмі люблю гуляць па сваім раёне – Пушкінская, Лядовы палац». Падабаюцца Антону і такія дворыкі, як той, дзе мы селі, – ля кінатэатра «Перамога» – сваёй піцерскай цеснатой.

Пакуль мы трындзелі, на дварэ зусім сцямнела, і знешняе падабенства братоў стала зусім непрыстойным. «Паміж намі розніцы амаль тры гады, – заўважае Антон. – Я па сваёй няўважлівасці магу нарабіць бяды, а Максім мяне заўсёды падтрымлівае і ратуе парадамі не толькі ў асабістым жыцці, але і ў творчасці. І я спакойна магу яму даверыцца, гэта ж брат, а не які-небудзь левы менеджар». Яшчэ падлеткамі хлопцы хадзілі з шапкамі на вачах і гуляліся ў рэпераў: «Напэўна, таму што раней гэтым перахварэлі, цяпер не цягне да такога тыповага для хіп-хопу рэпрэзэнту: “Ёў, ман, давай замуцім чаго”. Нашмат прыязней стасавацца з тымі, хто разбіраецца ў адпаведнай музыцы, а не шмотках. Мы і ў кліпе стараліся адысці далей ад стандартнага хіп-хоп відэа».

Паводле Murovei, напісаць арыгінальны і кранальны трэк не так ужо і складана. Трэба проста адчуваць, пра што думаюць людзі, што іх хвалюе. Калі пачуцці супадаюць, то людзі як быццам пачынаюць сябраваць з табой завочна, праз музыку. З другога боку, ён вельмі паважліва ставіцца да свайго занятку, асабліва да словаў, якімі музыка можа карыстацца. Кажа: ужо даўно накіпела безліч тэмаў пра тое, што адбываецца ў Беларусі, але хочацца падбіраць такія словы, каб кожны трэк рабіўся бомбай. З-за гэтага пакуль не вырашыўся напісаць трэк па-беларуску: «Ёсць людзі, якія б дапамаглі з гэтым, але хочацца адчуваць душой кожны ўжыты табой выраз».