Лёгкія - наркотыкі

Мінздраў папярэджвае

Халатропнае дыханне можна разглядаць і як сродак для імітацыі наркатычнага трансу, і як спосаб псіхатэрапіі, і як паветра за грошы (паўнавартасныя семінары каштуюць у сярэднім ад $ 60). Выбар паміж жаданнем прытарчаць, семінарам і запасам ежы на два тыдні не выклікаў цяжкасцяў, і так нарадзіўся дылетанцкі гайд, як падыхаць і не падохнуць.

У мэтах бяспекі трэба згадаць пра тое, на што я забіла: перад стартам трэба пракансультавацца з тымі, хто ўжо спрабаваў. Меркаванні абсалютна супрацьлеглыя: ад “бачыў святло” да “бачыў рэанімацыю”. Наступствы таксама розныя: нехта разабраўся ў сваёй галаве, хтосьці яе страціў і не можа знайсці. І самае галоўнае: не рэкамендуецца практыкаваць ХД у гордай адзіноце.

Неабходны інвентар:

- адчайны чалавек – 2 шт.;
- фонавая музыка;
- лісты паперы і алоўкі або фарбы, калі не шкада ўсяго ў радыусе двух метраў;
- адказнасць і ўпэўненасць у неабходнасці імпрэзы;
- прыкладна тры гадзіны, каб паспець расслабіцца да і пасля сесіі;
- і ніякіх вострых прадметаў вакол.

Шчыра кажучы, трэба нават не два, а тры чалавека: халанаўт (той, хто дыхае), сітэр (хто назірае) і спецыяліст, які кантралюе працэс. Але я была амаль адна. Каб падстрахавацца, я кожны раз тэлефанавала сябру, што жыве паверхам ніжэй. І ён увесь час вісеў на трубцы, каб кінуцца да мяне, калі нешта здарыцца. Здаецца глупствам, але мне цяжка было ажыццяўляць гэта пры кімсьці, бо ў нейкі момант працэс робіцца абсалютна інтымным.

Алоўкі і папера спатрэбяцца, каб паміж сеансамі маляваць мандалы – колы з рознымі геаметрычнымі фігурамі ўсярэдзіне. У маім выпадку спачатку атрымлівалася ўсё што заўгодна, толькі не мандалы. Але гэта дапамагала надаць скончанасць працэсу.

Дадатковая літаратура:

- невялікая брашура, дзе коратка выкладзены механізм і парадак дзеянняў;
- лекцыя жыццесцвярджальнага дзядзькі;
- уласны трэк-ліст фонавай музыкі (інструментальная, разнапланавая для кожнага этапу, дзесьці рытмічная, дзесьці спакойная).


Першая спроба: “Цагліны на печань”

Пачатковая пазіцыя – эмбрыён. Калі дыхаць седзячы, адчуваеш, як адрываюцца лёгкія, а ў позе марской зоркі – паміраюць почкі. Пасля дваццаці хвілінаў сербскіх царкоўных спеваў я паклала побач тэлефон. Можна было дыхаць часта і неглыбока або рэдка і глыбей. Першы варыянт не атрымаўся: балеў нос і перасыхала ў роце. Пазней сябар прызнаўся, што, слухаючы мае “пш-пш”, яму хацелася даць каўбасы і пачухаць за вухам.

Другі варыянт зайшоў добра, хаця гучаў яшчэ горш. Першыя некалькі хвілінаў здавалася, што галава вось-вось выбухне. Але важней за ўсё не халтурыць у самым пачатку, калі жахліва хочацца спыніцца. У мяне стаяў таймер, які пішчаў кожную хвіліну. Ён паспеў пікнуць шэсць разоў, пакуль я яшчэ цяміла, а потым я ачуняла праз тры хвіліны, якія цалкам выпалі з памяці. Мяне хістала і каламуціла, хацелася піць, яшчэ больш хацелася спаць, а ўсярэдзіне нехта раняў цагліны на печань.

Гэтае адчуванне было настолькі моцнае, што ў той раз я адмовілася ад стварэння высокамастацкага палатна і напісала проста слова «кирпичи». Потым я заснула, і гэта быў звычайны васьмігадзінны сон, першы за некалькі месяцаў бессані напалову з сутачнымі засонамі.

Другая спроба: “Лямантаваць і віскатаць”

Гэтым разам я згадала пра музыку. Дыхала пад эмбіент напалову з андэграўндавым хіп-хопам, які быў вельмі зручны ў плане рытму: на адно «ё» ў мяне прыходзіліся два ўдыхі-выдыхі.
Я вырашыла завастрыць увагу выключна на дыханні, каб нейкі час не адключацца. Але ўжо на дзясятай хвіліне мяне панесла: спачатку звяло левую нагу. У той момант мне неверагодна хацелася, каб хто-небудзь пацягнуў гэтую чортаву нагу, бо боль у ёй нібы быў бар'ерам перад нечым цудоўным. Але літаральна праз секунду мне ўжо было фіялетава і на нагу, і на раптоўны сверб у носе – цяпер мне хацелася лямантаваць і віскатаць. Паветра, здавалася, збіралася ў горле і пузырылася.

Напэўна, я прасунулася б далей, але раптам зайшла маман з супам. Гэты рэзкі пералом, калі раптам адчыніліся дзверы, а я падскочыла і імгненна вывалілася ў рэальнасць, не прайшоў міма: рэшту дня я правяла ў ваннай, прыхінуўшыся то да гарачай трубы, то да халоднай ракавіны. Ніякіх мандалаў, ніякага сну. У галаве трашчаў хіп-хоп.

Трэцяя спроба: “Першы глюк”

Яна была знакавая. Спачатку я дыхала праз нос, потым праз рот. Мне ўдалося пратрымацца паўгадзіны, але ніякага асаблівага эфекту я так і не адчула. А некаторым хапае і гэтага, каб цалкам сысці ў сябе. У мяне ж толькі моцна балелі ногі і рукі.

Нервуючыся, што я нейкая бракаваная, я села за мандалы, і тут прыйшоў кот – гэта дзевяць кілаграм мяса. Я легла на жывот і ўткнулася тварам у яго лапы. Яны здаліся мне проста велізарнымі, я спужалася, загарлапаніла і кінулася на ката, прыціснуўшы яго сабою. Я ўчапілася ў жывёліну з усёй моцы, думаючы пра тое, як прывалаку каціную шкуру ў якасці трафею, і тады ўсё племя будзе мною ганарыцца. У марах я аслабіла хватку, кот вырваўся і пачаў мяне грызці, але боль не адчуваўся. Мне хутчэй нават падабалася адчуваць паколванне там, куды ён кусаў. Праз хвіліну прыляцеў сябар, пачуўшы мае крыкі і хрыпы.

Ура, першы глюк! Ён застаўся ў галаве як успамін пра нешта рэальнае.

Далей усё было па адным сцэнары: паўгадзіны, зводзіла рукі-ногі, знутры раздзірала, і я адчувала кроў – яна цякла павольна, як вараная згушчанка. Маляваць не вельмі хацелася, больш пісаць, і я запісвала тэксты песень, нейкія абрыўкі прапановаў. Потым знайшла ў інтэрнэце размалёўку “100 мандалаў для дзяцей” і расфарбоўвала ўжо гатовыя малюнкі.

Сны

Аднойчы я заснула, не паспеўшы поўнасцю адысці. Прачнулася – і не пазнала нікога з дамашніх. Я сядзела на кухні, лупала вачыма і не разумела, чаму гэтыя людзі так вольна ходзяць па маёй кватэры. Я не была ўпэўненая, ці ёсць у мяне бацькі, таму не пытала пра іх. Проста спаўзла з зэдліка і пайшла гуляць вакол дому. Адупленне знікла так жа непрыкметна, як і з’явілася.
Мне сніліся дзіўныя сны. Больш за тыдзень я спала некалькі разоў па гадзіне, і кожны раз было нешта вар'яцкае: макаронны флот, вайна цвікоў, дождж са шкарпэтак, белае нішто, мільёны зорак на вялізарным працоўным стале “Ўіндоўз”.

На пятую ноч мне прыснілася, што я трапіла ў пячору, нашпігаваную касетамі. Здаецца, гэта вобраз, які застаўся ад адной з серыяў “Спондж Боба” ў дзяцінстве. У кутку на зэдліку, як наглядчык музею, сядзеў гаспадар. Мне нічога не хацелася гаварыць, але я ўсё роўна падышла да яго і сказала як мага больш пафасна:

– Хопіць ставіць мне ўсякую лухту, чувак!

Ён выскаліўся і паказаў мне дулю. Я прачнулася, адразу падумала пра какаву. За гадзіну я выпіла два літры, апухла і не магла рухацца. Не ведаю, што гэта было, але і дагэтуль мне сняцца цікавыя рэчы, якія маюць сэнс. У большасці выпадкаў я нават магу кантраляваць сітуацыю – тое, чаму я марыла навучыцца з дзяцінства.

Як гэта было яшчэ:

- першыя гадзіны пасля сеансу былі жахлівыя, я не магла дайсці да канапы і валілася спаць на падлозе. Затое потым аднекуль бралася незвычайная энергія, і я мыла падлогу, чытала самыя нудныя кнігі на свеце, тэлефанавала бабулі;
- есці і піць хацелася кожную хвіліну. Рондаль баршчу за раз – лёгка, кава ішла вядзёркамі, гарбата – цыстэрнамі;
- амаль ніколі не з’явілася нічога такога, пра што я чытала на форумах: ніякіх лугоў, спеваў, галасоў, жадання плакаць. Цемра, пустэча, цішыня – усё;
- часта было вельмі страшна. Чым больш я дыхала, тым мацней жах скоўваў мяне ў самым пачатку. Калі я не магла яго перамагчы і спынялася, усю рэшту дня баялася выйсці з пакою і ляжала пад тоўстым пледам.

Што ў выніку?

У канцы першага тыдня я пайшла да лекара на ўсялякі выпадак. У мяне нармалізаваўся ціск, пульс, палепшыўся зрок, нават шумы ў сэрцы амаль не чуліся. У астатнім я зрабілася надта бледнаю, сумнаю, недаверліваю. Я падыхала яшчэ тры дні і завязала.

У выніку я не злавіла паўнавартаснага кайфу і не вырашыла сваіх псіхалагічных канфліктаў. Але:

- зрабілася спакайнейшаю. Праўда, разам з тым я цяпер і больш адчувальная, здаецца, выдыхала ўнутраную зброю;
- ускосна, праз сны, я усё ж адчула тую асалоду, што абяцала мне тэорыя;
- больш ярка пачалі адчувацца смак і пах, а вочы быццам пачалі адрозніваць больш колераў. Я магу разглядаць звычайны кактус гадзінамі, бо ён не проста зялёны, а нагадвае вясёлку ў зялёных адценнях;
- мінулае сапраўды адпускае. Вядома, я не вярталася ў стан немаўляці і не змяняла жыццёвага шляху на падсвядомым узроўні, але комплексы і перажыванні, што ішлі з дзяцінства, зніклі.

Юнацкія, на жаль, засталіся;

- адносіны з сябрам, адказным за мяне, палепшыліся. Напэўна, штосьці адбываецца з людзьмі ў працэсе, яны пачынаюць больш давяраць адзін аднаму і разумець, калі трэба ўмяшацца і дапамагчы, а калі не;
- пасля кожнага сеансу, нават калі я была вельмі стомленая, на пару хвілінаў у душы разлівалася любоў да чалавецтва. Я так прывыкла да гэтага пачуцця, што мой арганізм можа цяпер сінтэзаваць гуманізм з успамінаў. Вельмі карысна для тысяч і тысяч сучасных “мізантропаў”;
- у мяне цяпер такі прэс!

Увогуле, ХД – адна з тых штукаў, якія не адназначны “маст хэв”, але цікава асцярожна паспрабаваць. Ва ўмовах пастаяннага стрэсу і патрэбы ў адпачынку душы, дылетант Хань усхваляе.