Кватэра ў Лошыцы

Янка вучыцца ў БДУ і вядзе гурток у школе. Акрамя яе ў аднапакаёўцы на Сыракомлі жывуць котка Груша (сябры кажуць, што горшым за гэтае імя можа быць толькі той казёл з Грушаўкі, які з’ехаў на новую кватэру, а гэтую котку пакінуў на лесвіцы), ахаціны Ігар і Віталь (па іншых дакументах – Валера) і час ад часу хлопец Паўлік.

Янка: Усё аздабленне прыдумалі мы з мамай. Я ў той час хварэла на пнеўманію, і мне здавалася, што чым святлей, тым лягчэй дыхаць. У выніку кватэра атрымалася амаль цалкам белая.

Кухня даволі вялікая, таму мама прыдумала замест розных «мяккіх куткоў» паставіць у ёй звычайную дзіцячую тахту. Мы, праўда, дамовіліся, каб яе зрабілі вельмі вузкай – можна сядзець, як на канапе, а можна раскласці для сяброў, якія не паспелі з’ехаць уначы.

Стол таксама раскладаецца, таму мы на кухні збіраем камандны штаб, калі гуляем у «Схватку».

Мы вельмі стараліся абставіць кватэру як мага танней: мама знайшла ў гандлёвым доме «На Нямізе» лямпу за 10 баксаў, тата сам абабіў наноў стары савецкі пуфік.

Калі я пераязджала, здавалася, што рэчаў столькі, што ў аднапакаёўку не памесцяцца. Мы ва ўсіх шафах, што замаўлялі, нарабілі закрытых паліцаў, каб увесь хлам схаваць і ніколі не бачыць. Палова і цяпер пустая.

Палічку, не стрымаўшыся, прывезлі з «IKEA» і павесілі літаральна перад прыходам 34. Потым побач з ёй з’явіцца яшчэ адна з гаршчкамі для цыбулі і базіліку.

Лялечны сервіз я перавезла ад бацькоў разам з іншымі любімымі цацкамі, якія дагэтуль не магу адправіць на сметнік.

У аб’яднаным санвузле змяшчаюцца акрамя ўсяго іншага мае любімыя жоўтыя качкі, назбіраныя за дзесяць гадоў часопісы (гасцей немагчыма выцягнуць з прыбіральні) і розныя гаспадарчыя штукі. Здаравенную батарэю, разлічаную на памяшканне разы ў тры большае, купілі, бо іншай не было. Затое яна так жарыць, што зімой можна адключыць ацяпленне ў пакоях, і ўсё роўна будзе цёпла.

Таблічку я адарвала ад сценкі ў фае тэатральнай залы Палаца моладзі. А адкуль яна там узялася, загадка…

Ровар дрэнна пралазіць на балкон, а я на ім езджу амаль штодня, таму пакуль кідаю яго проста ў калідоры. Што буду рабіць з ім зімой – не ведаю. Ён на балконе пэўна замерзне і сапсуецца?

У калекцыі мумінаў з шакаладных яек не хапае толькі муміна-дзяўчынкі. Кажуць, усе яйкі з дзяўчынкамі паехалі не ў Менск, а ў нейкі іншы горад. Мае любімыя – загадкавыя Хаціфнаты ў лодцы.

Фотка гэтай паліцы пэўна павінна паказаць мяне як усебакова развітага чалавека. Кніжка «Фата-маргана» не мая. Я яе зімой заўважыла ў сумётах і не змагла там пакінуць. У ёй фантастычныя апавяданні, але я з іх чытала толькі адно – «Вялікі сусветны трах» Вонэгута, бо фантастыку насамрэч не вельмі люблю.

На дошку вешаю прыемныя напаміны, паштоўкі з посткросінгу і рэкламу з паштовай скрынкі, дзе ёсць прапановы зніжкі ці над якой варта падумаць.

У пакоі таксама шмат паштовак, бо хаваць прыгажосць шкада, асабліва калі за ёй можна прыхаваць бардак у шафе (:

У пакоі толькі тыповая савецкая мэбля, якая стала непатрэбнаю бацькам. Са мной яна пераязджае ўжо на трэцюю кватэру і так мне надакучыла, што я гатовая была яе выкінуць і жыць увогуле без мэблі. Пасля дамовіліся з бацькамі: няхай пару гадоў пастаіць, а потым паедзе дажываць на лецішча.

Сярод гэтых паштовак ёсць дзве з карцінамі Марка Шагала (самі здагадайцеся, якія). Мне іх даслаў хлопец з Партугаліі, калі даведаўся, што ў Беларусі не друкуюць паштовак з Шагалам. Мне давялося яму ў адказ паслаць стадыён «Дынама» і футбольны манеж, бо беларускія паштоўкі гаўняныя, а хлопец хаця б любіў футбол.

Мяккіх мячыкаў для здымання стрэсу надарыў мне хлопец. Падазраю, што гэта быў досыць тлусты намёк.

А бранзалет мне сяброўка прывезла з Правінстаўна – гейскай сталіцы Амерыкі, дзе яна летам працавала прадавачкай у секс-шопе.

Малюнак нейкага адэскага мастака таксама дастаўся мне ад бацькоў. Усе, хто хоць трошкі ўмее маляваць, кажуць, што ён дрэнны. Я не ўмею, але затое дакладна ведаю, што да шпалераў ён падыходзіць выдатна. Псеўдавінтажны будзільнік ад фабрыкі «Луч» – яшчэ адзін Паўлікаў падарунак з падтэкстам.

Сістэма люстраных шароў, якія ляжаць на падаконні ды вісяць на настольнай лямпе раніцай і ўвечары, калі ўжо цёмна, раскідвае па сценах і столі сонечных зайчыкаў.

Ахацінам усяго паўгодзіка – зусім малыя, але растуць, як свінні, і ўжо амаль не змяшчаюцца на далоні. Досыць небяспечныя жывёлы: аднойчы збеглі, знайшлі на стале квітанцыю на аплату кватэры і зжэрлі палову. Кажуць, што ў Амерыку іх заканадаўча забаронена нават прывозіць, бо калісьці яны там цалкам з’елі некалькі гарадоў. А гэтыя паводле паходжання – піцерскія.