Галышом па маставой

Юлія Рашніцава

«Ёлкі, я ж была голая!»

Першы раз знялася ню ў 17 гадоў, а пасля доўгі час не здымалася, бо баялася таго, як адрэагуюць бацькі, што скажуць у інстытуце. У выніку толькі праз чатыры гады сама паказала фота маме. Яна сказала: «Ой, ты што, была голая перад фатографам?» Я сказала: «Ну так, была». Яна разгублена адказала: «Не, ну прыгожа...» А бацька, напэўна, дагэтуль не ведае, бо ён у такім узросце, што інтэрнэтам не карыстаецца, і гэта мяне выратоўвае. Бо цяпер інтэрнэт – гэта вораг бацькоў і дзяцей, можна столькі праблемаў адхапіць.

Дарэчы, першыя свае грошы я зарабіла, што называецца, сваёй аголенасцю. Адзін мастак некалькі гадоў запар маляваў на мне бодзі-арт. На выручаныя грошы паехала адпачываць.

Цяпер для мяне ўжо настолькі нармальна здымацца ў фотасесіях ню, што я нават не лічу, колькі іх было. Але дагэтуль саромеюся вось гэтых першых трох кадраў, калі трэба распрануцца. Мне шанцавала з фатографамі, бо звычайна яны распранаюць паступова. Аднойчы быў горкі досвед, калі фатограф проста з парога мне сказаў: «Распранайся». Я сказала: «Я не магу». Ён сказаў: «Ну ты ж прыйшла працаваць». На гэтым мы разышліся.

Самая экстрэмальная фотасесія была з Вадзімам Нардзіным у ягонай кватэры ў Менску. Ён прынёс тры кілаграмы рыбы – набыў у «Акіяне». Рыба была свежая, троху падмарожаная, якасная. Я больш як дзве гадзіны ляжала ў ванне з халоднай вадой; каб рыба трымалася на паверхні, мы падкладалі цэлафан і газеты.

З усёй фотасесіі Вадзім выбраў два здымкі. І два месяцы пасля гэтага я не магла пазбавіцца паху рыбы.

Любая мадэль, якая хоча зрабіць сабе кар’еру, павінна быць гатовая, што рана ці позна ёй скажуць: «Здымай футболку, станік, апранай празрысты плашч». Гэта нармальна. Калі зазірнуць за кулісы любога подыума, там увогуле адбываецца нейкі хаос, і з крыкам «лаві!» хтосьці кідае ў цябе свае стрынгі.

Мадэль мусіць быць гатовая, што яе будуць заўсёды асуджаць. Мне, напрыклад, чамусьці ўвесь час кажуць: «Табе што, не хапае мужчынскай увагі?» Часам думаеш: а хто асуджае? Ды ў любым клубе можна пабачыць нашмат горшыя з пункту гледжання маралі сцэны.

Я не ўдзельнічаю ў зусім разбэшчаных фотасесіях. Згаджаюся на здымкі, толькі калі мне падабаецца фатограф, і калі адчуваю, што мне захочацца пасля разглядаць гэтыя фоткі. А можа, я калісьці іх дзецям пакажу, хто ведае.

Аднойчы мне прапанавалі зняцца для часопіса Maxim. Я доўга думала, але вырашыла, што пачынаць кар’еру мадэлі са здымкаў у такім часопісе не надта добра. Сябры мяне пераконвалі: маўляў, больш не прапануюць. Але калі так разважаць, то і да порна дайсці можна.

Самае цікавае адчуванне ў фотасесіях ню – гэта калі падчас здымак так прывыкаеш быць аголенай, што забываешся пра гэта. Пасля апранаешся і думаеш: «Ёлкі, я ж была голая!»

Таццяна Гурыновіч

«Часта я заўважаю, што фатограф узбуджаны»

– Мне заўсёды вельмі падабалася мастацтва фатаграфіі ў стылі ню, і я сама марыла так здымацца. Вось і вырашыла рэалізаваць сваю мару. Сумневы, вядома, былі. Спачатку крыху хвалявалася, як успрымуць сябры, выкладчыкі (я размяшчаю фота ў сацсетках, а шмат хто з выкладчыкаў у мяне ў сябрах). Хвалявалася, ці зменіцца іх стаўленне да мяне. Але ўсё-такі я вырашылася. Падумала, што я – гэта я, гэта мой спосаб самавыяўлення, спосаб паказаць, якая я ёсць: прыгожая, сексуальная і смелая.

Калі нехта такога спосабу самавыяўлення не разумее, гэта яго праблемы. Спачатку, калі я выклала ў інтэрнэце першыя фоткі, было вельмі шмат каментароў, што «гэта занадта», але потым нармальна, прывыклі. Ніхто да мяне горш ставіцца не пачаў. Нават наадварот.

Хаця сваякі ў шоку, нікому не падабаецца. Але мяне гэта не хвалюе. Блізкім сябрам, тым, каго я добра ведаю, – ім падабаецца. Хлопцам асабліва. Усе астатнія таксама ў шоку. Але мне заўсёды падабалася шакаваць.

Мяне здымалі толькі мужчыны. Хаця аднойчы здымала дзяўчына, але гэта было «лёгкае» ню – у ніжняй бялізне. Лічу, што мужчына-фатограф лепш. Мужчыны не бачаць недахопаў так, як гэта бачаць жанчыны.

Сексу з фатографамі, вядома ж, не было. Бо здымкі – гэта праца, і ўсе паводзяцца прафесійна.

Падчас здымак мяне ніхто не дамагаўся, але часта я заўважаю, што фатограф узбуджаны. І часта фатографы-аматары выкарыстоўваюць здымкі як спосаб пазнаёміцца. Таму я больш не здымаюся ў аматараў.

У публічных месцах не здымаюся таксама. Па-першае, гэта незаконна, па-другое, немагчыма працаваць, калі на цябе ўсе глядзяць. Самая экстрэмальная фотасесія была два гады таму. Здымалі на менскай трасе (дзесьці 20 кіламетраў ад горада). Ідэя была такая: я голая, у адных туфлях, «галасую». Я даўно хацела зняць нешта такое, як у Мадоны – у яе была фотасесія, дзе яна голая ў горадзе «галасуе». Але складанасць была ў тым, што пустой дарога заставалася толькі на хвіліну-дзве. Спачатку я хавалася ў машыне, калі хтосьці праязджаў. Потым нам гэта надакучыла, вырашылі здымаць так, не звяртаючы ўвагі на машыны… Трэба было бачыць твары кіроўцаў! Шкада толькі, што ніводнае фота з гэтай фотасесіі не атрымалася.

Гэтымі здымкамі я грошай не зарабляю. У беларускіх рэаліях добра, што з цябе не бяруць за здымкі! Мне плацілі толькі адзін раз – няшмат. Самае цікавае ў гэтым – убачыць гатовыя фоткі. Колькі фотасесій было, я не лічыла. Шмат. Але фатаграфій, за якія мне было б сорамна, у мяне няма. Калі б мне прапанавалі зняцца ў порна, я сказала б: «Дзякуй, але гэта не маё»

Вольга Нікіфарава

«Воля, давай я табе свае грудзі пакажу»

– Вучуся я на трэнера плавання ў Педагагічным універсітэце. Усё жыццё я была прафесійнай спартсменкай і, груба кажучы, працавала целам. Цяпер працую ў будаўнічай сферы, гэта такая зарадка для мазгоў. А прафесія мадэлі сумяшчае і тое, і другое: трэба трымаць фізічную форму, але часам і думаць, каб адчуць тое, што хоча паказаць фатограф, і што ты хочаш укласці ў здымак.

Маім першым фатографам была жанчына. Калі вырашылі здымаць ню, я страшна заціснулася спачатку, а яна сказала: «Воля, давай я табе свае грудзі пакажу, каб ты не саромелася». Толькі тады я перастала саромецца.
 
Калі прыходжу на фотасесію, перада мной стаіць не мужчына, а фатограф, і спакушаю я таксама не мужчыну, а камеру. А там, у камеры, нібыта знаходзяцца ўсе тыя мужчыны, якія пасля будуць на мяне глядзець. Гэта я так для сябе прыдумала.

Самыя запамінальныя здымкі – калі мяне фатаграфавалі з памідоркамі. Часцей для эратычнага фота выкарыстоўваюцца салодкія прадукты кшталту трускалак, марозіва. Памідор – абсалютна несексуальны прадукт, ён не выклікае прыемных эмоцый. На фотасесію ў нас сышоў дзесьці кілаграм памідорак. У памідорках ёсць кіслата, якая апаліла мне ўсё цела, і я яшчэ доўга не магла пазбавіцца іх паху. Але фоткі атрымаліся вельмі жывыя.

Ніколі не ўдзельнічала ў публічных здымках ню, думаю, я пакуль не гатовая зрабіць гэта на вуліцы. Але мяне здзівіла гэтая гісторыя пра дзяўчыну, якая знялася ў метро. Думаю, асуджаюць яе толькі жанчыны, бо ўсе жанчыны ў нейкім сэнсе суперніцы, і нападаюць тыя, што самі не здольныя паказаць сваё цела.

На маю думку, ню мае быць мастацтвам. Але глупства – з дапамогай аголенага цела праяўляць сваю грамадзянскую пазіцыю або прыцягваць увагу да нейкай сацыяльнай з’явы. Значыць, іншым спосабам чалавек проста не можа гэтага зрабіць. Як мінімум, ню мае быць эстэтычным, а калі на вуліцу выходзяць не зусім, так скажам, фізічна дасканалыя жанчыны, у мяне гэта выклікае адмоўную рэакцыю. Я, вядома ж, не лічу, што цела можна дэманстраваць, толькі калі яно ідэальнае, але ў іншым выпадку трэба ісці да прафесійнага фатографа, ён ведае з якіх ракурсаў яго лепш паказаць.

Мне здаецца, што фотасесіямі ню ў Беларусі зарабіць немагчыма. Могуць быць замовы ад нейкіх асобных часопісаў, але часцей за ўсё дамова з фатографам адбываецца па прынцыпе: я прапаноўваю сябе, а мне прапаноўваюць фатаграфіі.

Для таго каб паказаць нейкую эмоцыю, трэба яе адчуць. Таму пэўная лёгкая эратычная атмасфера падчас здымак можа прысутнічаць. Фатограф падказвае, якія позы прыняць, як дыхаць, кажа: «Спакушай, спакушай камеру».