Deech

Фантастычна далікатны, выбачаючыся, просячы майго дазволу і пытаючы аб пажаданнях, Дзіма прыводзіць мяне з-пад дажджу ў тыповую менскую трохпакаёўку, дзе ў спальні месціцца яго студыя, і настойліва пачынае адпойваць гарбатай. «Ведаеш, я негатыўна стаўлюся да інтэрв'ю. І калі б не гэтая вось штука, я б і не пагадзіўся». Ён тыкае пальцам у налепку з лога 34mag.net на сваіх мідзі-клавішах.

“Внутри меня огонь хип-хопа горит”
(К. Талмацкі)

Да выхаду першага альбому Децла Deech рэпчыну асабліва не слухаў, затое, як і ўсе на мяжы міленіўму, танчыў брэйк. Але дрэдасты малы так натхніў, што паліцы пачалі запаўняцца рэп-касетамі, а ўлюбёная Дзіміна PlayStation ператварылася ў музычны інструмент. Яна падрубалася да вінілавага прайгравальніка, целек канэкціўся з магнітафонам, і біт, які настукваўся на прыстаўцы, разам з вінілавым сэмплам запісваўся на касету. Гэтае музло разыходзілался па горадзе Сенно, а мясцовыя МС нават спрабавалі пад яго чытаць.

Комп з’явіўся толькі ў 2004-ым, пасля пераезду ў Менск, а з ім – Fruity Loops і іншае неабходнае. «У Менску я пазнаёміўся з Сашам Спірытам. Ён запісаў на мае біты два трэкі і аднёс на Восьмы канал, дзе была праграма, у якой рабілі нейкія кліпы. Нашыя песні паказалі. Гэта, можна сказаць, і быў дэбют». Пасля пачалася праца з Вожыкам, удзел у ТА «Лапата» і нават выступленні на бэках у таго ж Вожыка з паездкамі па гарадах. «Магу сказаць, што гэта было вельмі крута, клёвыя часы, добрыя ўспаміны».

Паступова Deech перастаў пісаць рэп-біты і цалкам перайшоў на эксперыментальную музыку. «Цяпер, дзякуй богу, рэперы адсталі ад мяне з прапановамі супрацоўніцтва. Бо даводзіцца адмаўляць, а мне гэта непрыемна».

“Я думал много времени, куда поехать,
Чтобы в хип-хоп по-настоящему немного въехать” (К. Талмацкі)

Усё музло пішацца на тых самых мідзі-клавішах з налепкай. Дарэчы, яны – амаль што самыя танныя. Увесь сэтап – гукавая карта, два кантролеры ды калонкі – з той жа коштавай катэгорыі. «Я лічу, што для музыкі дастаткова самага неабходнага. Галоўнае – гэта ідэі. Большы ўпор я раблю не на мелодыку, а на саўнд дызайн, на розныя інжынерныя штучкі. Лічу, што дызайн увогуле – будучыня ўсяго, у тым ліку і музыкі».

З гэтага аскетычнага набору Дзіма выціскае атыпічную пакуль для нас эксперыментальную электронную музыку. «У нас такую музыку не ўспрымаюць яшчэ. Бывае, на лайвах людзі тупа стаяць і не ўтыкаюць. А на адной вечарыне залётная нейкая жанчына падышла і папрасіла паставіць што-небудзь памеладычней. Праблема ў тым, што межы закрытыя, мала хто кантачыць з замежнікамі, ці нават ведае ангельскую. З-за гэтага інфармацыйны абмен затарможаны, і новыя цікавыя штукі даходзяць запозна. На тым жа Satta Outside у Літве праходзіць дзічайшы рэйв, і я не бачыў, каб хоць нехта там заганяўся. Там столькі энергіі! Я вельмі шчаслівы, што змог выступіць на гэтым фестывалі».

За некалькі год Deech адыграў штосьці каля тузіну лайваў на беларускіх пляцоўках. І калі б не BoPromo, справа магла б і не пайсці далей узнёслых рэцэнзіяў на расейскіх альтэрнатыўных рэсурсах. «Што такое самапіяр? Кідаць трэкі ў сацсеткі? Ну ёсць у мяне Soundcloud і хопіць. Я нават не сабраў усе свае рэлізы ў адным месцы. Хто-небудзь натыкнецца ў нэце – і добра. Не магу сказаць, што раблю нешта для сваёй раскруткі. Паклікалі – выступіў, класна, прыемна».

Са штуршка BoPromo Дзіма стаў больш выступаць у нас і шмат ездзіць па круцейшых фестывалях: на тую ж Satta Outside ці легендарную «Электрамеханіку», дзе адыграў у гэтую суботу. На лайвах, дарэчы, юзаецца той жа інструментальны набор, што і дома. А сам працэс, кажа Deech, – імправізацыя на ўзроўні дыджэя.

Зараз Дзіма сканчае ІПД па спецыяльнасці «маркетынг» і плануе працягваць тварыць на радзіме, бо тут ужо склаліся надта цікавыя ўмовы для экшну. «Гэта нейкая дурацкая і смешная штука. Мы жывем тут, і нам здаецца, што нешта зменіцца, і будзе лепш. І нават кайфуем ад таго, што аб’яднаныя гэтым чаканнем лепшага. Таму і з’язджаць не хочацца».

“Мои слёзы, моя печаль” (К. Талмацкі)

Бачна, што гэтыя пытанні Дзіма ўжо не адну гадзіну абмяркоўваў сам з сабой. Але сфармуляваць канкрэтны адказ не можа: ці то музыка вызначае свядомасць, ці то наадварот. Крыху НЛП-шных фішак, і размова пераходзіць на «чацвёртую базу» шчырасці. Высвятляецца, што стадыя постпрадакшна музла для Дзімы таксама працэс спавядальны. «Я нават не ўсім з блізкіх стаўлю трэкі. Гэта заўсёды было неяк няёмка. Вельмі тонкі, інтымны момант. Нашмат болей складана, чым граць на публіцы. Я вельмі самакрытычны, і гэта замінае пісаць больш чым па трэку ў месяц».

Пад гарбатку Дзіма вельмі проста тлумачыць «канцэпцыю творчага маўчання». «Творчасць – вельмі непастаянная штука. Любы спіч павінен сыходзіць з таго, што табе ёсць, што сказаць, а не з таго, што патрэбна нешта гаварыць. Мой любімы Генры Мілер казаў, што пісьменнік да некаторага моманту акумулюе ў сабе досвед і пасля перапаўняецца ім настолькі, што пачынае дзяліцца. Яно ж бачна, калі пусты чалавек, без досведу спрабуе нешта данесці. Гэта ні кроплі не цікава».

Пасля пытання пра яго ўласны мэсэдж, Deech становіцца нібы яшчэ далікатнейшы і святлейшы і пачынае разважаць пра віртуальныя светы, жыццё як рэйв і тое, што думкі павінны быць чыста пазітыўнымі, без усялякага гнёту. Кажа, што яго досвед і аснова творчасці – гэта год вучобы ў БНТУ, нянавісць да лічбаў і пераход у маркетынг, любімыя пісьменнікі ды Сяргей Супонеў з ягонымі праграмамі, і канечне дзяцінства. «Дзевяноста адсоткаў маіх сноў звязаныя з дзяцінствам. Яно – аснова творчасці. Мне яшчэ доўга трэба пажыць, каб зразумець і вырашыць, ці трэба расказваць пра некаторае з таго, што адбывалася ў дзяцінстве».

Развагі перарывае тэлефон: сябар, што служыць у вайсковай частцы непадалёк, просіць дапамагчы перадаць салдацікам нейкіх нішцякоў. Таму пачынаем згортвацца і, як належыць, дзелімся планамі. Паралельна з сольным праектам Deech працягвае пісаць біты Вожыку, часам супрацоўнічае з расейскімі МС, робіць этна-электронны праект з Русяй і плануе аўдыёвізуальныя працы з чувакамі з Katafotу. «Ёсць прапановы, але я тармажу дзіка!» – падвынікоўвае Deech, ставячы ўжо гатовы трэк з Русяй. Потым хваліцца сваёй калекцыяй касет рускамоўнага олд-скул-рэпу 90-ых і, толькі ўпэўніўшыся, што я апрануты і змагу самастойна знайсці дарогу дадому, развітваецца, некалькі разоў паўтараючы: «Дзякуй табе!».