topic!

У Беларусі чыгунка заўседы была хлебам, соллю і ўсімі іншымі неабходнымі стравамі эканомікі. Таму тое, што Музей чыгункі з’явіўся яшчэ 40 гадоў таму – не дзіва. А вось тое, што без спецыяльных ведаў яго не знойдзеш – сумна. Самы ж цэнтр! Палац культуры чыгуначнікаў, што на Чкалава, хавае ў сваіх нетрах шмат цікавага. У тым ліку – і гэты самы музей.

Шыльда вісіць унутры, у калідоры другога паверха, каля самых дзвярэй музея. Але, як спадзяецца Валянцін Мікалаевіч Шоба, які нас там сустрэў, хутка музей пераедзе ў новае памяшканне. Як-ніяк адчынялі яго да стагоддзя беларускай магістралі, а тут ужо і 150 не за гарамі.

Сюды заходзяць вучні школ і працаўнікі дзіцячай чыгункі, замежныя дэлегацыі і тыя, хто самастойна здолеў знайсці запаветныя дзверы. Музей – рай для фанатаў розных чыгуначных жалезак. Вось, напрыклад, самы “стрэлачны” механізм усіх часоў і народаў. І на яго прыкладзе адразу бачна, што музей рабілі не лінгвісты, а чыгуначнікі. “Перавадны механізм стрэлачнага перавода” – песня!

Можна паглядзець на ліхтары ўсіх магчымых формаў, відаў і прызначэнняў. Таму што самі б вы ніколі не здагадаліся, што адзін ліхтар прызначаны для агароджы чыгункі пры некаторых відах работ, другі – для асвятлення грузавых вагонаў, калі ў іх вязуць людзей, а трэці – для агляду чыгуначнага пуці. На фота – менавіта тое, што выкарыстоўвалася ў вагонах замест энергазберагальных лямпачак дзённага святла.

Акрамя таго, у наяўнасці цэлы шэраг мадэляў вагонаў і цягнікоў, каб вы ўжо ніколі ў жыцці не пераблыталі электрычку з таварным поездам і не з’ехалі замест Маладэчна на Далёкі Усход.

Але гэта не самыя цікавыя экспанаты. Самае-самае – унікальныя арыгіналы гістарычных дакументаў, форма дырэктара-палкоўніка службы пуці (40-50-х гадоў ХХ ст.) і тэлефон-камутатар 1978 года. Сёння яго ролю выконваюць камп’ютэры, але –як па сакрэце паведаміў Валянцін Мікалаевіч – дзе-нідзе і сення карыстаюцца падобнымі камутатарамі.

Канечне, не абышлі ўвагай і Вялікую Айчынную. Вось такімі непрэзентабельнымі мінамі беларускія партызаны запускалі ў паветра варожыя цягнікі.

Ну і самая страшная штука ва ўсім музеі – свісток цягніка. Ён аглушыць кожнага, хто рызыкне наблізіцца да яго. Але тут, у музеі, ён ляжыць ціхенька і нікому не перашкаджае: чакае, калі ў яго нарэшце дзьмухнуць як след.

Усяго ў музеі каля 10 тысяч прадметаў, дакументаў і фотаздымкаў.

Так што можна прыходзіць самому ці прыводзіць сяброў з менш тэхнакратычных куткоў свету, якія ніколі не жылі ў краіне, дзе першая чыгунка была пабудавана ажно ў 1871 годзе.