topic!

Наш кантрыбутар Джэнні Пэнні пачынае серыю афігенскіх рэпортаў пра Лондан – сталіцу Грэйт Брытан, калі памятаеце.

У Лондане перастаеш думаць пра адлегласці. З'яўляецца мэта – заходзіш на journeyplanner.tfl.gov.uk (крутая, дарэчы, сістэма!), атрымліваеш напрамак – і пагналі. У асноўным, вядома, на метро.

У Англіі метро ніхто не называе metro. Лонданцы з цяжкасцю разумеюць, што вам трэба, калі спытаеце пра metro station. Толькі tube ці underground. 

Увесь першы тыдзень я каталася назад-наперад, перасаджвалася з галінкі на галінку, разглядала станцыі. Метро ў Лондане, уласна як і ў саўку, не проста сродак перамяшчэння. Гэта арт-аб'ект і прадмет гонару. У тым ліку і мапа метро.

Вікіпедыя паведамляе, што The Tube з'явіўся на свет у 1890 годзе. І стаў першым метрапалітэнам ў свеце. Нягледзячы на сваю назву, 55% метро знаходзіцца над зямлёй. 

270 станцый і 400 км працягласці (абсалютныя сусветныя метро-рэкорды) нерэальна адолець за тыдзень. Я проста ездзіла па сваіх справах, з пункта А ў пункт Б. І вось дзялюся ўражаннямі. 

Большасць станцый, на якіх я была, не ўяўляюць сабой асаблівай цікавасці. Але трапляюцца часам сімпотныя.

Tottenham Court Road, напрыклад.

А вось Victoria Station, як вам?

Самая старая станцыя – Backer Street. Там паўсюль стыры Шэрлак.  

Людзей у лонданскім метро менш, чым у менскім. У гадзіны пік бывае няма дзе сесці, але вялікай даўкі я пакуль не бачыла. Усе чытаюць газеты або тупяць у айфон. Вельмі часта чэлы выскокваюць з цягніка ў апошні момант. (Я часам таксама так раблю.) Загадзя рыхтавацца да выхаду тут не прынята.

Іх Mind the gap (ціпа, “Памятай пра дзюрку”) гучыць занадта часта і занадта навязліва. Не такі ўжо там і gap, каб пра яго штохвілінна галёкаць...

Ну й пофіг. Папераджанні і забаронны тут паўсюль.

Што я больш за ўсё ненавіджу ў лонданскім метро, дык гэта Northern Line.

Так, я, канешне, разумею, што пасля 2-х менскіх галінак ўсё падаецца a little bit complicated, але ў прынцыпе з перасадкай з галіны на галіну асаблівых праблем не ўзнікае. Напрыклад, калі ветка выглядае так:

А вось калі яна выглядае так:

…дык гэта ўжо крыху напружвае. Калі некуды едзеш па Northern Line (а мне часцей за ўсё даводзіцца па ёй ездзіць), трэба вельмі засяроджана і ўважліва утыкаць карту.  Сачыць за нумарацыяй платформаў, напрамкамі цягнікоў. Карацей, балдзелка для ахвотнікаў лабірынтаў. А з Northern Line мы неяк не пасябравалі, і яна мне час ад часу падкладае свінню. 

Аднойчы я некуды ехала і трэба было рабіць перасадку. Я разумею, што раз за разам перасаджваюся і вяртаюся назад, адкуль прыехала. Але ж сама ў нейкіх летуценнях, ды яшчэ да прыбіральні крыху хочацца. Я і  так, і сяк – саджуся не туды. А да прыбіральні хочацца ўсё мацней і мацней. І я ўжо нават не магу ўключыць мазгі, каб засяродзіцца на карце і галінах. 

Карацей, саджуся ў першы цянік, які прыходзіць, еду, думаю толькі пра WC. Тут аб'яўляюць Westminster station - выхад да Westminster abbey and House of Parliament. “Чаму б не”, - думаю я; заадно пагляджу мясцовыя славутасці і потым назад заскочу. 

Выходжу, сутаргава шукаю MсDonalds, Starbacks або хоць які WC. І ніфіга. 

Карацей, я з вачамі на лбе забягаю ў першы будынак побач, пытаюся сек'юрыці пра тубзік. Яны ківаюць, але кажуць, што давядзецца прайсці кантроль. А там сістэма як у аэрапорце – усё трэба здымаць. Але я здолела, усё зняла – і лахі пад пахі ў тубзак... 

Ужо потым, калі стала лепей, я зразумела, што знаходжуся... у брытанскім парламенце. Што уваход тут для наведнікаў вольны: галерэя, кавярня, сувенірная крамка. Так я пабывала ў пятым у сваім жыцці парламенце (калі не лічыць Еўрапарламент, шведскі Рыксдаг і яшчэ колькі менш памятных). 

(А як наконт парламента РБ? Кажуць, уваход для публікі туды забаронены?)

Дык вось пра метро. Па вечарах у лонданскім цюбе часта граюць музыкі (гэтак званыя buskers). Яны заўсёды выступаюць з узмацняльнікам-мікрафонамі, таму іх чуваць доўга і добра.

Справа  ў тым, што ў лонданскім метро ў 2003 увялі схему выступлення вулічных музыкантаў. Зараз тут пазначаныя спецыяльныя месцы (pitches), на якіх яны легальна, камфортна і спакойна выступаюць. Хто дзеля заробку, хто проста так адрываецца, нехта абкатвае новую праграму. Шмат хто з ангельскіх знакамітасцяў пачыналі з баскерства. Праўда, для таго, каб баскарстваваць, трэба атрымліваць спецыяльную ліцэнзію. І, як я зразумела, гэта не так проста.

Ну, пакуль усё. 

З вамі была я

з лонданскага